مراحل زندگی در عراق

مراحل زندگی در عراق هم از رشد شخصی و هم از روابط خانوادگی اثر می‌گیرند. با گذر فرد از کودکی به بزرگسالی و سالمندی، وظایف و جایگاه اجتماعی‌اش ممکن است تغییر کند. کودکی معمولاً بر خانه، خویشاوندان، بازی و مدرسه متمرکز است. پدر و مادر و اعضای خانوادهٔ گسترده ممکن است در نظارت، آموزش و محافظت سهیم باشند. نوجوانی می‌تواند مسئولیت بیشتر، انتظارهای نیرومندتر دربارهٔ رفتار و تصمیم‌گیری دربارهٔ آموزش یا کار را به همراه آورد. تجربه‌ها بر حسب جنسیت، محل، درآمد، امنیت و نگرش خانواده بسیار فرق می‌کنند. بزرگسالی با یک رویداد تعریف نمی‌شود. پایان تحصیل، درآمد داشتن، حمایت از خویشاوندان، تشکیل خانواده یا ازدواج هرکدام ممکن است نشانهٔ استقلال بیشتر باشد. ازدواج برای بسیاری گذار مهمی است، اما آشنایی پیش از ازدواج و رسم‌های عروسی فرق می‌کنند. خانواده‌ها ممکن است نقش نزدیک داشته باشند و ترجیح‌های زوج، رسم‌های جامعه و چارچوب دینی نیز روند را شکل دهند. پدرومادری اغلب مسئولیت‌های تازه‌ای در شبکهٔ گستردهٔ خویشاوندی ایجاد می‌کند. پدربزرگ‌ها، مادربزرگ‌ها، عمه‌ها، خاله‌ها، عموها، دایی‌ها و خواهران و برادران بزرگ‌تر ممکن است در مراقبت و راهنمایی سهم داشته باشند. سالمندان اغلب با تجربه شناخته می‌شوند و سزاوار رفتار محترمانه‌اند. بسیاری از خانواده‌ها در خانه از آنان مراقبت می‌کنند، هرچند بیماری، ناتوانی، مهاجرت و منابع محدود می‌تواند این کار را دشوار کند. تولد، نام‌گذاری، آیین‌های دینی، فارغ‌التحصیلی، نامزدی، عروسی، مراسم خاک‌سپاری و سوگواری ممکن است گذارهای زندگی را نشانه‌گذاری کنند. برای همهٔ مردم عراق یک ترتیب واحد وجود ندارد.