Język litewski na Litwie

Litewski należy do bałtyckiej gałęzi rodziny języków indoeuropejskich. Jego najbliższym żyjącym krewnym jest łotewski, ale są to różne języki i ich użytkownicy nie rozumieją się automatycznie. Alfabet litewski używa liter łacińskich z dodatkowymi znakami. Litery takie jak ą, č, ę, ė, į, š, ų, ū i ž odróżniają pisownię i nie są ozdobnikami. Gramatyka litewska zmienia końcówki wyrazów, aby wskazać ich relacje w zdaniu. Rzeczowniki mają przypadki gramatyczne, a czasowniki zmieniają formę zależnie od osoby i czasu, dlatego uczącym się pomaga poznawanie całych zwrotów zamiast pojedynczych słów. Akcent i długość samogłosek mogą wpływać na wymowę i znaczenie. Początkujący nie muszą od razu mówić idealnie, ale uważne słuchanie i powtarzanie pomagają innym ich zrozumieć. Do uprzejmych codziennych zwrotów należą Laba diena jako formalne powitanie, Prašau w znaczeniu „proszę” lub „nie ma za co” oraz Ačiū — „dziękuję”. W przyjaznych sytuacjach często używa się imion, natomiast przy pierwszym spotkaniu ze starszą osobą lub osobą pełniącą oficjalną funkcję bezpieczniej jest zwracać się formalnie. Polski, rosyjski, białoruski, ukraiński, dziedzictwo jidysz, karaimski, romski, języki migowe i inne języki są częścią litewskiego krajobrazu społecznego. Ich użycie zależy od rodziny, regionu, pokolenia i społeczności. Angielski jest powszechnie nauczany i często przydatny w miastach, szkolnictwie wyższym, turystyce i międzynarodowych miejscach pracy. Nie należy jednak zakładać, że każda osoba może lub chce się nim posługiwać. Litewski jest niezbędny do pełnego uczestnictwa w wielu obszarach życia publicznego, edukacji i pracy zawodowej. Tłumaczenie pisemne, ustne i nauka języka mogą ułatwiać porozumienie, ale dokładne znaczenie ważnych lub urzędowych informacji trzeba zawsze sprawdzać.