ธรรมชาติในมาเลเซีย

มาเลเซียตั้งอยู่ในเขตร้อนที่อบอุ่นและมีฝนตกชุกของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ธรรมชาติจึงเติบโตได้ตลอดทั้งปี ภูมิภาคธรรมชาติหลักประกอบด้วยคาบสมุทรมลายู ซาบาห์ และซาราวักบนเกาะบอร์เนียว รวมถึงเกาะจำนวนมากและน่านน้ำชายฝั่งระหว่างพื้นที่เหล่านี้ ป่าฝนเขตร้อนเป็นส่วนสำคัญของธรรมชาติมาเลเซีย มีต้นไม้หลายชั้น เถาวัลย์ เชื้อรา แมลง นก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ แต่ละชั้นเป็นแหล่งอาหารหรือที่หลบภัยให้สิ่งมีชีวิตต่างชนิดกัน มาเลเซียยังมีป่าชายเลน พื้นที่พรุ แม่น้ำ ทะเลสาบ แหล่งหญ้าทะเล และแนวปะการัง ป่าชายเลนเติบโตบริเวณที่แผ่นดินบรรจบกับน้ำทะเล ส่วนแนวปะการังเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ทะเลจำนวนมากและช่วยลดแรงคลื่น สัตว์ป่าที่มักกล่าวถึง ได้แก่ อุรังอุตัง นกเงือก ชะนี ลิง สมเสร็จ หมีหมา เต่าทะเล และปลาและแมลงอีกหลายชนิด การพบสัตว์ชนิดหนึ่งในพื้นที่หนึ่งไม่ได้แปลว่าถิ่นอาศัยของมันปลอดภัย เพราะสัตว์ต้องมีอาหาร พื้นที่ น้ำสะอาด และทางเชื่อมระหว่างถิ่นอาศัย ถิ่นอาศัยคือสถานที่ที่พืชหรือสัตว์อาศัยอยู่ ส่วนระบบนิเวศคือระบบที่กว้างกว่า ซึ่งสิ่งมีชีวิต ดิน น้ำ อากาศ แสงแดด และภูมิอากาศส่งผลต่อกัน ธรรมชาติมีความสำคัญต่อชีวิตประจำวัน ป่าช่วยยึดดินและกักเก็บน้ำ พื้นที่ชุ่มน้ำช่วยลดน้ำท่วม ป่าชายเลนปกป้องชายฝั่ง และทะเลที่สมบูรณ์ช่วยสนับสนุนอาหารและการทำมาหากิน พืชยังช่วยลดความร้อนในพื้นที่และกักเก็บคาร์บอน ผู้คนในมาเลเซียใช้คำท้องถิ่นหลายคำเมื่อพูดถึงโลกธรรมชาติ เช่น alam semula jadi หมายถึงธรรมชาติ และ hidupan liar หมายถึงสัตว์ป่า พื้นที่อนุรักษ์อาจเรียกว่า taman negara, hutan simpan, taman laut หรือ kawasan perlindungan ขึ้นอยู่กับสถานที่และวัตถุประสงค์ ธรรมชาติเผชิญแรงกดดันจากการสูญเสียถิ่นอาศัย มลพิษ ไฟ การใช้ทรัพยากรมากเกินไป ชนิดพันธุ์ต่างถิ่นรุกราน และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การคุ้มครองได้ผลดีที่สุดเมื่อถิ่นอาศัยยังเชื่อมต่อกัน และชุมชนท้องถิ่น ผู้มาเยือน ธุรกิจ และหน่วยงานภาครัฐร่วมรับผิดชอบ จุดเริ่มต้นที่ดีคือเรียนรู้ลักษณะธรรมชาติในพื้นที่ของตน สังเกตโดยไม่รบกวนสัตว์ อย่าทิ้งขยะลงท่อระบายน้ำหรือแหล่งน้ำ เดินตามเส้นทางที่กำหนด และสนับสนุนการใช้ป่า ชายฝั่ง แม่น้ำ และถิ่นอาศัยของสัตว์ป่าอย่างระมัดระวัง