Negeri di Malaysia

Malaysia ialah sebuah persekutuan, yang bermaksud kuasa dikongsi antara kerajaan persekutuan dengan kerajaan negeri. Negeri lazimnya disebut negeri dalam bahasa Melayu. Perlembagaan Persekutuan menetapkan peraturan utama bagi pembahagian kuasa ini. Malaysia mempunyai 13 negeri dan tiga wilayah persekutuan. Wilayah tersebut ialah Kuala Lumpur, Putrajaya dan Labuan, dan semuanya ditadbir secara langsung oleh kerajaan persekutuan. Negeri mempunyai institusi politik dan identiti tempatan masing-masing. Sembilan negeri mempunyai pemerintah turun-temurun daripada keluarga diraja Melayu. Negeri-negeri lain mempunyai gabenor berperlembagaan yang dipanggil Yang di-Pertua Negeri. Raja dan gabenor mempunyai tugas rasmi di bawah perlembagaan, manakala kerajaan yang dipilih mengurus kebanyakan urusan politik harian. Setiap negeri mempunyai badan perundangan yang dikenali sebagai Dewan Undangan Negeri atau DUN. Rakyat memilih wakil untuk badan ini. Parti atau gabungan yang mendapat sokongan kebanyakan ahli dewan biasanya membentuk kerajaan negeri. Ketua kerajaan negeri biasanya dipanggil Menteri Besar jika negeri itu mempunyai raja. Di negeri yang mempunyai gabenor, ketuanya biasanya dipanggil Ketua Menteri. Ketua itu memimpin majlis eksekutif dan menyelaraskan pentadbiran negeri. Kuasa negeri lazimnya merangkumi tanah, hal ehwal Islam bagi orang Islam, aturan kerajaan tempatan dan perkara tertentu berkaitan hutan serta sumber semula jadi. Pembahagian yang tepat boleh berbeza, dan undang-undang serta institusi persekutuan kekal penting dalam banyak bidang. Kerajaan persekutuan mengurus perkara kebangsaan seperti pertahanan, hal ehwal luar, kewarganegaraan, sebahagian besar percukaian, dasar ekonomi negara serta kebanyakan dasar pendidikan dan kesihatan. Oleh itu, pihak berkuasa negeri dan persekutuan perlu bekerjasama dalam prasarana, pembangunan dan perkhidmatan awam. Majlis tempatan beroperasi dalam sistem negeri atau wilayah persekutuan. Majlis ini mengurus perkara praktikal seperti perancangan tempatan, kebersihan awam, pasar, jalan raya di bawah kawalannya dan sesetengah lesen. Struktur dan kuasanya tidak sama di semua tempat. Bagi penduduk, pihak berkuasa yang betul bergantung pada masalah yang dihadapi. Urusan hak milik tanah, hal agama negeri atau perancangan tempatan mungkin perlu dirujuk kepada jabatan negeri atau majlis tempatan, manakala urusan pasport, cukai persekutuan atau pendidikan negara biasanya di bawah agensi persekutuan.