পাকিস্তানত শিক্ষানবিশী

পাকিস্তানত শিক্ষানবিশী হৈছে বৃত্তি এটাত অভিজ্ঞতা আহৰণ কৰাৰ লগতে ব্যৱহাৰিক কৰ্মদক্ষতা শিকাৰ এটা উপায়। সাধাৰণ ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত বৈদ্যুতিক কাম, বাহন মেৰামতি, ৱেল্ডিং, নিৰ্মাণ, দৰ্জীৰ কাম, ৰন্ধা-বঢ়া, সৌন্দৰ্য সেৱা আৰু তথ্য-প্ৰযুক্তি আছে। আনুষ্ঠানিক ব্যৱস্থাটো কাৰিকৰী আৰু বৃত্তিমূলক শিক্ষা তথা প্ৰশিক্ষণৰ অংশ; ইয়াক প্ৰায়ে TVET বুলি কোৱা হয়। বৃত্তিমূলক প্ৰতিষ্ঠান আৰু প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰত সুসংগঠিত পাঠ্যক্ৰম, ব্যৱহাৰিক পাঠ, মূল্যায়ন আৰু প্ৰমাণপত্ৰ থাকিব পাৰে। কিছুমান শিক্ষানবিশে কৰ্মশালা, দোকান, গেৰেজ, চেলুন, খেতিপথাৰ বা সৰু ব্যৱসায়ত পোনপটীয়াকৈ শিকে। এই অনানুষ্ঠানিক ব্যৱস্থাটোক প্ৰায়ে ustad-shagird বুলি কোৱা হয়; ইয়াৰ অৰ্থ শিক্ষক আৰু শিক্ষাৰ্থী বা গুৰু আৰু শিষ্য। আনুষ্ঠানিক পাঠ্যক্ৰম সাধাৰণতে মৌলিক সুৰক্ষা, সঁজুলি, সামগ্ৰী আৰু কৰ্ম-অভ্যাসৰ পৰা আৰম্ভ হয়। তাৰ পাছত শিকাৰুসকলে তদাৰকীৰ অধীনত সহজ কামৰ অনুশীলন কৰি ক্ৰমান্বয়ে কঠিন কামলৈ আগবাঢ়ে। অনানুষ্ঠানিক শিক্ষানবিশে সাধাৰণতে অভিজ্ঞ কৰ্মীৰ সৈতে নিয়মীয়াকৈ সময় কটায়। শিকাৰুৱে লক্ষ্য কৰে, সৰু কামত সহায় কৰে, কামৰ পুনৰাবৃত্তি কৰে আৰু লাহে লাহে অধিক দায়িত্ব লয়। প্ৰশিক্ষণৰ মান প্ৰতিষ্ঠান আৰু কৰ্মস্থল অনুসৰি বেলেগ হ’ব পাৰে। প্ৰমাণপত্ৰই সম্পূৰ্ণ কৰা অধ্যয়ন দেখুৱাব পাৰে, কিন্তু প্ৰকৃত সামৰ্থ্য অনুশীলন, সাৱধানতাৰে কৰা কাম আৰু তদাৰকীৰ মানৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে। শিক্ষানবিশীৰ পৰা চাকৰি, স্বনিয়োজন, অধিক কাৰিকৰী অধ্যয়ন বা পাৰিবাৰিক ব্যৱসায়ত কাম কৰাৰ পথ মুকলি হ’ব পাৰে। বৃত্তিগত আৰু সৰু উদ্যোগৰ জৰিয়তে বহুতে আয় কৰা ঠাইত ব্যৱহাৰিক দক্ষতা বিশেষ উপযোগী। মূল সীমাবদ্ধতাৰ ভিতৰত অসমান সঁজুলি, কৰ্মস্থলৰ সীমিত সুৰক্ষা, বিনা মজুৰি বা কম মজুৰিৰে শিকাৰ ব্যৱস্থা আৰু স্বীকৃতিৰ পাৰ্থক্য আছে। কোনো কাৰ্যসূচীয়ে প্ৰকৃততে কি দক্ষতা, মূল্যায়ন আৰু প্ৰমাণপত্ৰ দিয়ে সেয়া শিকাৰুৱে পৰীক্ষা কৰা উচিত। প্ৰথমে এটা বৃত্তি বাছি লওক, প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ আৰু সুনাম থকা কৰ্মস্থল তুলনা কৰক, সুৰক্ষা আৰু অনুশীলনৰ সময়ৰ বিষয়ে সোধক, আৰু প্ৰশিক্ষণ সম্পূৰ্ণ কৰা লোকৰ সৈতে কথা পাতক। সম্পূৰ্ণ কৰা কামৰ নমুনা ৰাখক আৰু নিয়োগকৰ্তাই অৰ্হতাটো কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰে সোধক।