পাকিস্তানত বিদ্যালয়

পাকিস্তানত বিদ্যালয় শিক্ষা সাধাৰণতে প্ৰাৰম্ভিক শৈশৱ বা প্ৰাথমিক শিক্ষাৰে আৰম্ভ হয় আৰু মধ্য, মাধ্যমিক তথা উচ্চতৰ মাধ্যমিক স্তৰলৈকে চলে। সঠিক বিন্যাস প্ৰদেশ আৰু বিদ্যালয়-ব্যৱস্থা অনুসৰি বেলেগ হ’ব পাৰে। ৰাজহুৱা বিদ্যালয়সমূহক চৰকাৰে সহায় কৰে, আনহাতে ব্যক্তিগত বিদ্যালয়সমূহ সংগঠন বা ব্যক্তিয়ে চলায়। মাদ্ৰাছা বুলি জনাজাত ধৰ্মীয় বিদ্যালয়ত ধৰ্মীয় শিক্ষাৰ লগতে সাধাৰণ শিক্ষাৰ পৰিমাণ বেলেগ বেলেগ হ’ব পাৰে। বিদ্যালয়ৰ মুখ্য বিষয়সমূহৰ ভিতৰত ভাষা, গণিত, বিজ্ঞান, সমাজ অধ্যয়ন আৰু ধৰ্মীয় বা নৈতিক শিক্ষা আছে। বয়সত ডাঙৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে সাধাৰণতে পৰৱৰ্তী শিক্ষা বা কৰ্মৰ বাবে অধিক নিৰ্দিষ্ট বিষয় বাছি লয়। বহু বিদ্যালয়ে নিজৰ শিক্ষাৰ মাধ্যম উৰ্দু মাধ্যম বা ইংৰাজী মাধ্যম বুলি বৰ্ণনা কৰে। ঘৰতে বা স্থানীয় শিক্ষাত আঞ্চলিক ভাষা কোৱা হ’ব পাৰে, আনহাতে বহু পৰীক্ষা আৰু উচ্চ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ইংৰাজী গুৰুত্বপূৰ্ণ। মাধ্যমিক শিক্ষা শেষত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে সাধাৰণতে মাধ্যমিক বিদ্যালয় প্ৰমাণপত্ৰ লাভৰ দিশে আগবাঢ়ে, যাক প্ৰায়ে SSC বা মেট্ৰিক বুলি কোৱা হয়। উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষাই সাধাৰণতে উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় প্ৰমাণপত্ৰলৈ লৈ যায়, যাক প্ৰায়ে HSSC বা ইণ্টাৰমিডিয়েট বুলি কোৱা হয়। প্ৰাদেশিক বা আঞ্চলিক শিক্ষা ব’ৰ্ডে পৰীক্ষাৰ ব্যৱস্থা কৰিব পাৰে। বিদ্যালয়সমূহে নিজৰ পৰীক্ষা, উপস্থিতিৰ নিয়ম, ঘৰৰ কাম আৰু ধাৰাবাহিক মূল্যায়নো ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। চহৰ, গাঁও, প্ৰদেশ আৰু প্ৰতিষ্ঠানভেদে বিদ্যালয়ৰ অভিজ্ঞতা যথেষ্ট বেলেগ হয়। গুৰুত্বপূৰ্ণ পাৰ্থক্যৰ ভিতৰত শিক্ষক পোৱাৰ সুবিধা, শ্ৰেণীৰ আকাৰ, অট্টালিকা, যাতায়াত, শিক্ষণ সামগ্ৰী আৰু ব্যৱহাৰিক কামৰ পৰিমাণ আছে। ঘৰুৱা কাম, দৰিদ্ৰতা, দূৰত্ব, সুৰক্ষাৰ চিন্তা বা সীমিত সুবিধাৰ বাবে কিছুমান শিশুৱে আগতেই বিদ্যালয় এৰে। অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰু সম্প্ৰদায়ৰ শিক্ষাই কিছুমান শিক্ষাৰ্থীক বিকল্প পথ দিব পাৰে। অভিভাৱক আৰু শিক্ষাৰ্থীয়ে কেৱল বিদ্যালয়ৰ নামলৈ চাই সিদ্ধান্ত ল’ব নালাগে। তেওঁলোকে দৈনিক সময়সূচী, শিক্ষাৰ ভাষা, বিষয়, মূল্যায়ন, সুৰক্ষা, উপস্থিতি আৰু পৰৱৰ্তী শিক্ষাস্তৰৰ বিষয়ে সোধা উচিত।