পাকিস্তানত একেলগে বাস

পাকিস্তানত সামাজিক জীৱনৰ কেন্দ্ৰীয় অংশ হৈছে পৰিয়াল আৰু আত্মীয়তা। আত্মীয়সকলে বাসস্থান, ধন, যত্নৰ কাম, পৰামৰ্শ, উদযাপন আৰু সিদ্ধান্ত ভাগ-বতৰা কৰিব পাৰে। বিৰাদৰি (biradari), অৰ্থাৎ বহল আত্মীয় আৰু সম্প্ৰদায়ৰ নেটৱৰ্কে সহায় আৰু প্ৰভাৱ যোগাব পাৰে, যদিও ইয়াৰ গুৰুত্ব ঠাই আৰু পৰিয়াল অনুসৰি ভিন্ন হয়। চুবুৰীয়াই প্ৰায়ে অসুস্থতা, বিয়া, জন্ম, মৃত্যু, জৰুৰী অৱস্থা আৰু যাত্ৰাৰ সময়ত সহায় কৰে। ভাগ-বতৰা কৰা ৰাস্তা, এপাৰ্টমেণ্ট অট্টালিকা, গাঁও, বজাৰ আৰু কৰ্মস্থলীত সম্ভাষণ জনোৱা, বস্তু ধাৰে দিয়া, শিশুৰ খবৰ ৰখা আৰু শব্দ তথা উমৈহতীয়া সম্পদৰ ব্যৱস্থাপনাৰ দৰে অভ্যাসৰ প্ৰয়োজন হয়। পাকিস্তানত বহু ভাষা, অঞ্চল, ধৰ্ম, জাতিগত পৰিচয় আৰু সামাজিক শ্ৰেণীৰ মানুহ আছে। মানুহে এই পাৰ্থক্যৰ মাজতো বন্ধুত্ব আৰু কৰ্মসম্পৰ্ক গঢ়িব পাৰে। একে সময়তে পক্ষপাত, বাদ দিয়া, দৰিদ্ৰতা, লিংগভিত্তিক বাধা আৰু ধৰ্মীয় বা ৰাজনৈতিক উত্তেজনাই অংশগ্ৰহণ অসমান কৰিব পাৰে। ধৰ্মীয় স্থান আৰু সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিষ্ঠানে দান-বৰঙণি, শিক্ষা, খাদ্য বিতৰণ, বিবাহৰ সহায় আৰু শোকৰ সময়ৰ কাম-কাজ সংগঠিত কৰিব পাৰে। মুছলমান, খ্ৰীষ্টান, হিন্দু, শিখ আৰু অন্যান্য সম্প্ৰদায়ৰ পৃথক প্ৰতিষ্ঠান থাকিব পাৰে, লগতে তেওঁলোকে বিদ্যালয়, বজাৰ, সেৱা আৰু ৰাজহুৱা স্থানো ভাগ-বতৰা কৰিব পাৰে। বিদ্যালয় আৰু কৰ্মস্থলীয়ে বিভিন্ন পটভূমিৰ মানুহক একেলগে আনে। স্পষ্ট নিয়ম, কথা কোৱাৰ ন্যায্য পালি, নিৰাপদভাৱে অভিযোগ জনোৱাৰ ব্যৱস্থা আৰু সন্মানজনক ভাষাই অধিক শক্তিশালী গোটে প্ৰতিটো সিদ্ধান্ত নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত বাধা দিয়ে। প্ৰাপ্তবয়স্কৰ কাম-কাজৰ পৰাই শিশুৱে সহাৱস্থান শিকে, কেৱল পাঠৰ পৰা নহয়। সম্প্ৰদায়ৰ সিদ্ধান্ত পৰিয়ালৰ আলোচনা, বয়োজ্যেষ্ঠ, চুবুৰিৰ নেতা, স্থানীয় সমিতি বা আনুষ্ঠানিক প্ৰতিষ্ঠানৰ জৰিয়তে ল’ব পাৰি। বিশ্বাসযোগ্য হ’লে এই ব্যৱস্থাসমূহে দ্ৰুতভাৱে সমস্যা সমাধান কৰিব পাৰে, কিন্তু যুৱক-যুৱতী, দৰিদ্ৰ, মহিলা, প্ৰতিবন্ধী ব্যক্তি বা সংখ্যালঘু গোটৰ কথা সমানভাৱে শুনা নহ’বও পাৰে। পানী, শব্দ, সম্পত্তি, ধন, ৰাজনীতি, ধৰ্ম বা পাৰিবাৰিক দায়িত্বক লৈ মতানৈক্য প্ৰতিটো সমাজতে সাধাৰণ। শান্ত আলোচনা, বিশ্বাসযোগ্য মধ্যস্থতাকাৰী, লিখিত চুক্তি আৰু প্ৰয়োজনত আনুষ্ঠানিক সহায়ে ক্ষতি কমাব পাৰে। ভাবুকি, অপমান আৰু উন্মত্ত জনতাৰ কাৰ্যকলাপে সমস্যা বঢ়ায়। শক্তিশালী সহাৱস্থানৰ অৰ্থ সকলোৰে একমত হোৱা নহয়। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে মানুহে হিংসা নকৰাকৈ মতানৈক্য কৰিব পাৰে, মৌলিক মৰ্যাদা সুৰক্ষিত ৰাখিব পাৰে, ৰাজহুৱা জীৱন ভাগ-বতৰা কৰিব পাৰে আৰু ন্যায্য সমাধান বিচাৰিব পাৰে। শুনা, সকলোকে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা আৰু নিৰ্ভৰযোগ্য সহায়ৰ সৰু সৰু অভ্যাসে সময়ৰ লগে লগে বিশ্বাস গঢ়ে।