Alam semula jadi di Filipina

Filipina ialah sebuah kepulauan, iaitu negara yang terdiri daripada banyak pulau. Alam semula jadinya merangkumi pesisir pantai, terumbu karang, padang lamun, hutan bakau, pantai, sungai, tasik, ladang, padang rumput dan hutan pergunungan. Sebahagian besar alam semula jadi Filipina ialah persekitaran laut. Komuniti pesisir bergantung pada perikanan, penternakan rumpai laut, pengangkutan, pelancongan dan pekerjaan lain yang berkaitan dengan laut. Terumbu karang dan padang lamun menyediakan tempat tinggal dan kawasan mencari makanan bagi pelbagai hidupan laut. Bakau ialah pokok dan pokok renek yang tumbuh di tempat air masin dan air tawar bertemu. Bakau membantu menahan tanah, menyediakan kawasan asuhan bagi ikan dan mengurangkan kekuatan ombak serta lonjakan ribut. Pantai, dataran lumpur dan kawasan pesisir lain juga menyokong burung, kerang-kerangan dan haiwan laut kecil. Hutan terdapat dari kawasan tanah rendah hingga ke pergunungan. Hutan membantu menyimpan air, mengurangkan hakisan tanah, menyejukkan daratan dan menyediakan habitat hidupan liar. Filipina terkenal dengan kepelbagaian biologi yang tinggi, termasuk banyak spesies yang hanya terdapat di negara itu atau di pulau tertentu. Perkataan kalikasan lazim digunakan dalam bahasa Filipino untuk merujuk kepada alam semula jadi. Orang ramai juga mungkin menyebut likas-yaman, atau sumber semula jadi, seperti air, tanah, hutan, ikan, mineral dan tenaga daripada proses semula jadi. Alam semula jadi digunakan dalam pelbagai cara, termasuk pertanian, perikanan, perhutanan, perumahan, pengangkutan, rekreasi dan amalan budaya. Penggunaan boleh membawa manfaat jika kekal dalam keupayaan ekosistem untuk pulih, tetapi boleh memudaratkan apabila habitat dimusnahkan atau sumber diambil terlalu cepat. Tekanan utama termasuk plastik dan pencemaran lain, penangkapan ikan yang menyalahi undang-undang atau merosakkan, pembukaan hutan, pembinaan yang dirancang dengan buruk, spesies invasif dan perubahan cuaca. Gempa bumi, aktiviti gunung berapi, banjir, tanah runtuh, kemarau dan taufan juga boleh menjejaskan manusia dan kawasan semula jadi. Usaha melindungi alam semula jadi biasanya menggabungkan peraturan kebangsaan, tindakan kerajaan tempatan, kawasan perlindungan, kerja komuniti, pendidikan serta tingkah laku bertanggungjawab oleh isi rumah dan perniagaan. Pengetahuan tempatan penting kerana keadaan sangat berbeza antara pulau, bandar, pesisir, ladang dan komuniti tanah tinggi. Langkah pertama yang berguna ialah memerhati satu kawasan semula jadi yang berdekatan, mempelajari hidupan yang terdapat di situ, mengenal pasti tekanan utama dan memilih tindakan kecil untuk mengurangkan kemudaratan. Penjagaan yang baik termasuk tidak membuang sampah, menghormati hidupan liar, menggunakan air dengan cermat, mematuhi peraturan akses tempatan dan menyokong usaha pemulihan atau pemuliharaan yang dipercayai oleh komuniti.