Persekitaran di Filipina

Persekitaran ialah tempat dan keadaan di sekeliling manusia. Di Filipina, ini boleh merangkumi rumah, kawasan perumahan atau sitio, barangay, sekolah, pasar, jalan raya, sungai, pesisir pantai, tanah pertanian atau kawasan bandar yang sesak. Perkataan Filipina kapaligiran lazim digunakan untuk merujuk kepada alam sekitar atau persekitaran. Istilah ini merangkumi bahagian semula jadi seperti udara, tanah, air, tumbuhan dan haiwan, serta bahagian binaan manusia seperti rumah, jalan raya, longkang, bangunan dan ruang awam. Keadaan persekitaran mempengaruhi kesihatan dan keselamatan. Air bertakung boleh menjadi tempat pembiakan nyamuk, longkang tersumbat boleh memburukkan banjir, asap boleh menurunkan mutu udara, dan sampah yang tidak diurus boleh menarik perosak atau mengalir ke sungai dan laut. Filipina mempunyai kawasan bandar yang dibangunkan dengan padat serta komuniti luar bandar dan kepulauan yang tersebar luas. Masalah yang lazim di sesuatu tempat mungkin kurang penting di tempat lain, jadi penjagaan alam sekitar patut bermula dengan perkara berdekatan yang benar-benar dapat dilihat dan diukur oleh penduduk. Sampah sering diurus melalui penyimpanan di rumah, kutipan, peraturan komuniti, kitar semula atau pemulihan bahan, pengkomposan jika sesuai dan pelupusan sisa yang tinggal. Orang mungkin mendengar istilah seperti pengasingan sampah, kutipan barangay, kemudahan pemulihan bahan dan basura, yang bermaksud sampah atau sisa. Air mengalir melalui ruang yang saling bersambung. Hujan yang turun di atas bumbung, jalan atau halaman mungkin memasuki terusan, anak sungai, sungai, tanah lembap atau kawasan pantai. Memastikan longkang dan laluan air bebas daripada sampah membantu mengurangkan banjir tempatan serta melindungi air dan hidupan liar. Komuniti juga perlu bersedia menghadapi taufan, hujan lebat, banjir, tanah runtuh, gempa bumi, kejadian gunung berapi, panas dan kemarau. Persekitaran yang selamat memerlukan laluan yang jelas, barang yang dipasang kukuh, penjagaan bangunan yang wajar, serta perhatian terhadap amaran tempatan dan aturan pemindahan. Tanggungjawab terhadap alam sekitar dikongsi bersama. Isi rumah boleh mengurus sampah dan air, perniagaan boleh mengurangkan pencemaran, sekolah boleh mengajar pemerhatian dan penjagaan, manakala barangay serta pihak berkuasa tempatan lain boleh menyelaras perkhidmatan, penyelenggaraan, maklumat dan tindakan komuniti. Pendekatan praktikalnya ialah memeriksa satu tempat, mengenal pasti punca masalah dan bersetuju tentang tindakan yang boleh diperiksa. Persekitaran bersih tidak terhasil daripada satu kerja pembersihan sahaja; keadaan ini bergantung pada tabiat berkala, perkhidmatan yang boleh diharap dan penduduk yang melaporkan masalah lebih awal.