Relixión en Portugal

Portugal ten unha longa historia católica romana, e as igrexas e parroquias católicas seguen a ser importantes en moitas vilas e aldeas. A palabra portuguesa para unha parroquia no sentido relixioso é paróquia. A vida relixiosa pode incluír misas, oracións, peregrinacións, procesións, bautizos, vodas, funerais, traballo benéfico e celebracións de santos patróns locais. A participación pode ser activa, ocasional, familiar ou principalmente cultural. Portugal tamén é un Estado laico, o que significa que as institucións públicas non están gobernadas por unha relixión. As persoas poden ser católicas, pertencer a outra igrexa cristiá, seguir o islam, o xudaísmo, o hinduísmo, o budismo ou outra fe, ou non ter relixión. A liberdade relixiosa inclúe poder manter crenzas, cambialas, practicar a fe, reunirse cunha comunidade ou decidir non participar. O respecto polas demais persoas é importante nas familias, nas escolas, nos lugares de traballo e nos espazos públicos. Unha procissão é unha procesión relixiosa, a miúdo vinculada a un santo, unha festividade ou unha parroquia local. Estes actos poden combinar oración, música, imaxes, flores, traballo comunitario e identidade local. Os edificios relixiosos tamén forman parte da paisaxe cultural de Portugal. As igrexas, as capelas, os conventos, as sinagogas, as mesquitas e outros lugares de reunión poden ter significado artístico, histórico e social. A relixión pode influír nos nomes, nos costumes alimentarios, nos calendarios, nos rituais familiares, na beneficencia e nas ideas sobre a comunidade. A influencia non é igual para todas as persoas, e participar nunha tradición cultural non sempre significa ter unha crenza persoal. Para entender a relixión en Portugal, distingue entre as institucións oficiais, a fe persoal, os costumes familiares, a cultura pública e as decisións privadas. Estas dimensións poden solaparse, pero non deben tratarse como se fosen idénticas.