Geskiedenis in Suid-Afrika

Suid-Afrika het ’n lang geskiedenis van voor Europese vestiging. Afrikase boerdery-, veeboerdery-, jag-, handels- en stedelike samelewings het in verskillende streke ontwikkel, met hul eie leiers, tale, tegnologieë en oortuigings. Van die sewentiende eeu af het Nederlandse vestiging aan die Kaap uitgebrei, en later het Brittanje in baie gebiede sterker beheer verkry. Koloniale uitbreiding het grondeienaarskap, arbeid, reg, handel en verhoudinge tussen gemeenskappe verander. Verslaafde mense is uit dele van Afrika en Asië na die Kaap gebring, en baie gemeenskappe is verdryf of in ongelyke arbeidstelsels gedwing. Hierdie geskiedenisse beïnvloed steeds gesinsidentiteite, tale, godsdiens en kultuur. Die ontdekking van diamante en goud het migrasie, nywerheidsgroei, rykdom en politieke mededinging laat toeneem. Dit het ook stelsels versterk wat Afrikane se arbeid beheer en hul beweging, grond en geleenthede beperk het. Apartheid was ’n formele stelsel van rasseklassifikasie en skeiding. Dit het beheer waar mense kon woon, leer, werk, reis en bymekaarkom. Politieke bewegings, werkers, studente, godsdienstige groepe, kunstenaars en gewone gemeenskappe het daarteen weerstand gebied. Suid-Afrika se demokratiese oorgang het apartheidse bewind deur ’n grondwetlike politieke bestel vervang. Die oorgang het onderhandelinge, verkiesings, openbare waarheidssoeke en voortgesette pogings om onreg aan te pak, ingesluit. Historiese geheue is teenwoordig in museums, gedenktekens, plekname, familieverhale, openbare vakansiedae, letterkunde, musiek en debatte oor grond en ongelykheid. Verskillende groepe kan dieselfde gebeurtenis op verskillende maniere onthou. ’n Nuttige eerste benadering is om die breë tydlyn te leer, na meer as een gemeenskap te luister en nasionale gebeure met plaaslike plekke en familiegeskiedenisse te verbind. Geskiedenis help om huidige omstandighede te verklaar, maar bepaal nie elke mens se identiteit of sluit verandering uit nie.