Arbeidsreg in Suid-Afrika

Suid-Afrikaanse arbeidsreg dek die verhouding tussen ’n werknemer en ’n werkgewer. Dit geld ingevolge wette, kontrakte, werkplekreëls, kollektiewe ooreenkomste en hofbeslissings. Die Wet op Basiese Diensvoorwaardes stel minimum voorwaardes soos werktyd, rus, verlof, kennisgewing en sommige betaalreëls vas. ’n Dienskontrak kan beter voorwaardes bied, maar behoort normaalweg nie ’n wetlike minimum weg te neem nie. Die Wet op Arbeidsverhoudinge handel oor onbillike ontslag, onbillike arbeidspraktyke, vakbonde, stakings, kollektiewe bedinging en verteenwoordiging in die werkplek. Die Grondwet beskerm ook waardigheid, gelykheid en billike arbeidspraktyke. ’n Dienskontrak verduidelik gewoonlik die werk, werkplek, betaling, werksure, verlof, kennisgewing en belangrike pligte. ’n Skriftelike kontrak is makliker om na te gaan, selfs waar ’n diensverhouding sonder ’n getekende dokument kan bestaan. Wanneer ’n werkplekprobleem begin, is die gewone eerste stap om dit by ’n toesighouer, menslikehulpbronafdeling, vakbond of werkplekverteenwoordiger aan te meld. Hou boodskappe, betaalstrokies, waarskuwings, roosters en ander rekords. Die Kommissie vir Versoening, Bemiddeling en Arbitrasie (CCMA) is ’n openbare instelling wat dikwels met geskille help deur versoening en, in sommige gevalle, arbitrasie. Sommige werknemers val onder ’n bedingingsraad, wat sy eie geskilproses en kollektiewe reëls kan hê. Ontslag behoort oor die algemeen op ’n billike rede en ’n billike proses te berus. Wangedrag, swak prestasie, ongeskiktheid en bedryfsbehoeftes word as verskillende soorte werkplekprobleme behandel. Die Departement van Indiensneming en Arbeid ondersteun inspeksies en basiese arbeidsadministrasie, terwyl die Vergoedingsfonds en beroepsgesondheid- en -veiligheidstelsel werkverwante beserings en veiligheidspligte hanteer. Spesiale reëls kan vir huishoudelike werk, plaaswerk, die staatsdiens en ander sektore geld.