Працаўладкаванне ў Расіі

Працаўладкаванне ў Расіі — гэта афіцыйныя адносіны паміж работнікам і працадаўцам. Работнік выконвае ўзгодненыя абавязкі, а працадаўца забяспечвае працай, аплатай і ўмовамі працы. Асноўны дакумент — працоўны дагавор (трудовой договор), які звычайна вызначае бакі, працоўную функцыю, месца працы, умовы аплаты, графік працы і асноўныя ўмовы. Работніка могуць прыняць на нявызначаны тэрмін або на пэўны тэрмін, калі для гэтага ёсць законная падстава. Умовы павінны адпавядаць фактычнай працы, бо нефармальную дамоўленасць можа быць цяжэй выкарыстаць, каб пацвердзіць аплату, стаж, водпуск або іншыя правы. Да распаўсюджаных формаў належаць поўная і няпоўная занятасць, дыстанцыйная, часовая праца і праца паводле грамадзянска-прававога дагавора. Грамадзянска-прававы дагавор — гэта не тое самае, што працаўладкаванне: звычайна ён датычыцца выніку або паслугі, а не працяглай працы пад кіраўніцтвам працадаўцы. Працэс найму часта ўключае падачу заяўкі, сумоўі, праверку дакументаў, узгадненне ўмоў і падпісанне дагавора. Затым працадаўца афармляе пачатак працы і дае інструкцыі пра абавязкі, бяспеку і ўнутраныя правілы. Расійскія нормы ў сферы працы грунтуюцца галоўным чынам на Працоўным кодэксе і звязаных з ім нарматыўных актах. Яны рэгулююць працоўны час, адпачынак, штогадовы водпуск, бальнічны, аплату працы, ахову працы, персанальныя даныя і абарону ад дыскрымінацыі ў сферы працы. Звычайна аплату пераводзяць на банкаўскі рахунак, а афіцыйнае працаўладкаванне прадугледжвае ўлік налічэння заробку і абавязковыя сацыяльныя ўзносы. Работніку варта высветліць, ці пазначана сума да або пасля ўтрыманняў і як разлічваюцца прэміі. Працоўныя адносіны могуць скончыцца праз звальненне па ўласным жаданні, пагадненне бакоў, заканчэнне тэрміну дагавора або рашэнне працадаўцы, дазволенае законам. На выпадак спрэчкі работніку варта захоўваць дагавор, разліковыя лісткі, паведамленні і іншыя дакументы.