Protección das persoas consumidoras en España

O dereito de consumo adoita protexer quen actúa principalmente fóra dunha actividade comercial ou profesional. Unha compra feita con fins empresariais pode estar suxeita a regras distintas. As empresas deben facilitar con claridade a información importante antes da compra. Inclúe as características principais, o prezo total, a identidade do comerciante e as condicións esenciais do contrato. As condicións xerais deben ser transparentes e xustas. Unha cláusula que cree un desequilibrio ilegal pode non ter efecto mesmo se aparece na letra pequena. Se os bens non se axustan ao contrato, a persoa consumidora pode ter remedios legais fronte á parte vendedora. Segundo o caso, poden incluír reparación, substitución, redución do prezo ou resolución do contrato. Unha garantía comercial é unha promesa adicional da parte vendedora ou da produtora. Non substitúe os dereitos legais obrigatorios que nacen da venda. Os contratos a distancia e fóra do establecemento adoitan dar dereito a desistir do contrato, chamado dereito de desistencia (derecho de desistimiento). Hai excepcións; por iso, antes de dar por feito que se pode cancelar, convén comprobar a natureza do produto ou servizo. A folla oficial de reclamacións (hoja de reclamaciones) é un formulario oficial de consumo que adoitan ofrecer as empresas. Deixa constancia escrita, pero non garante automaticamente unha indemnización. As oficinas municipais de información á persoa consumidora, coñecidas como OMIC, e as autoridades autonómicas de consumo ofrecen información e canles de reclamación. A arbitraxe de consumo (arbitraje de consumo) pode facilitar unha solución cando a empresa participa ou está vinculada ao sistema. Os tribunais seguen dispoñibles para os conflitos que non se poidan resolver por outras vías. Os recibos, anuncios, descricións dos produtos, condicións, fotografías, mensaxes e rexistros das reclamacións axudan a demostrar o que se prometeu e o que fallou.