خانواده در ترکیه

در ترکیه، خانواده معمولاً هم به افراد یک خانوار و هم به شبکه گسترده‌تری از خویشاوندان اشاره دارد. واژه ترکی aile یعنی خانواده و akraba یعنی خویشاوندان. خانوارها ممکن است شامل والدین و فرزندان، زوج‌های بدون فرزند، خانواده‌های تک‌والد، خویشاوندان سالمند یا افراد تنها باشند. بسیاری از خویشاوندان ممکن است نزدیک یا در شهر دیگری زندگی کنند و همچنان ارتباط نزدیکی داشته باشند. واژه‌های مهم خویشاوندی عبارت‌اند از anne برای مادر، baba برای پدر، kardeş برای خواهر یا برادر، abi برای برادر بزرگ‌تر، abla برای خواهر بزرگ‌تر، amca برای عموی پدری، dayı برای دایی، teyze برای خاله، hala برای عمه و kuzen برای پسرعمو، دخترعمو، پسردایی، دختردایی، پسرخاله، دخترخاله، پسرعمه یا دخترعمه. پدربزرگ‌ها، مادربزرگ‌ها و خویشاوندان سالمند ممکن است در نگهداری از کودکان، مشاوره، دیدارها و جشن‌های خانوادگی نقش فعالی داشته باشند. حمایت می‌تواند در جهت معکوس نیز جریان یابد؛ مثلاً فرزندان بزرگسال به والدین سالمند کمک کنند. مناسبت‌های خانوادگی اغلب شامل دیدار، وعده‌های غذایی مشترک، تعطیلات مذهبی یا ملی، عروسی، تولد و سوگواری‌اند. مهمان‌نوازی و تعارف غذا یا چای می‌تواند نشانه توجه و احترام باشد. ازدواج میان دو خانواده و نیز میان دو شریک رابطه ایجاد می‌کند. نامزدی که nişan نامیده می‌شود و رسم‌های عروسی که düğün نام دارند، از خانواده‌ای به خانواده دیگر و از مکانی به مکان دیگر تفاوت زیادی دارند؛ ازدواج مدنی مبنای رسمی و مورد شناسایی دولت برای ازدواج است. برخی خانواده‌ها تماس مکرر، تصمیم‌گیری مشترک یا کمک در مسکن و پول را انتظار دارند. خانواده‌های دیگر ممکن است برای حریم خصوصی، استقلال برابر یا زندگی جداگانه ارزش بیشتری قائل باشند. خانواده می‌تواند حس تعلق، نگهداری از کودک، مشاوره، کمک اضطراری و فرصت‌های عملی فراهم کند. همچنین ممکن است درباره تحصیل، کار، ازدواج، نقش‌های جنسیتی، پول یا محل زندگی فرد فشار ایجاد کند. گام مفید نخست این است که بپرسید فرد خانواده را چگونه تعریف می‌کند، به کدام خویشاوندان نزدیک است، چه نوع حمایتی را می‌پذیرد و کدام موضوع‌ها خصوصی‌اند. ارتباط محترمانه اهمیت دارد، چون عادت معمول یک خانواده ممکن است برای خانواده‌ای دیگر مداخله‌جویانه یا سرد به نظر برسد.