قانون کار در جمهوری ترکیه

قانون کار در جمهوری ترکیه عمدتاً رابطه میان کارمند و کارفرما را تنظیم می‌کند. اصطلاح‌های ترکی işçi و işveren به‌ترتیب به معنای کارمند و کارفرما هستند و قرارداد کار، iş sözleşmesi نام دارد. İş Kanunu قانون مرکزی کار برای بسیاری از محیط‌های کاری است، اما ممکن است برای کارکنان دولت، دریانوردان، کار خانگی و گروه‌های دیگر قواعد ویژه‌ای اعمال شود. گام نخست، تشخیص این است که فرد مشمول کدام گروه شغلی است. رابطه کاری معمولاً شامل انجام شخصی کار، تحت هدایت کارفرما و در برابر دریافت دستمزد است. قراردادهای مکتوب اهمیت دارند، زیرا شغل، دستمزد، محل کار، الگوی کاری و دیگر شرایط توافق‌شده را نشان می‌دهند. کارفرمایان عموماً درباره دستمزد، ثبت تأمین اجتماعی، سوابق محل کار، رفتار برابر و بهداشت و ایمنی شغلی وظایفی دارند. کارگران عموماً باید کار را با دقت انجام دهند، از دستورهای قانونی پیروی کنند، از اطلاعات محل کار محافظت کنند و قواعد ایمنی را رعایت کنند. ساعات کار، استراحت، استراحت هفتگی، تعطیلات رسمی، مرخصی سالانه و مرخصی استعلاجی موضوعاتی هستند که قانون تنظیم می‌کند. حقوق دقیق ممکن است به قرارداد، محل کار، وضعیت کارگر و قانون قابل‌اجرا بستگی داشته باشد. پایان اشتغال ممکن است با استعفا، اخراج، پایان مدت قرارداد موقت، توافق دوجانبه یا دلایل قانونی شناخته‌شده دیگر رخ دهد. مهلت اخطار، مزایای پایان کار، مرخصی استفاده‌نشده و حمایت در برابر اخراج غیرقانونی ممکن است به واقعیت‌های پرونده و مدت خدمت کارگر بستگی داشته باشند. هنگام بروز اختلاف، طرفین می‌توانند از سوابق محل کار، مدارک حقوق و دستمزد، پیام‌ها، اطلاعات حضور و غیاب، سوابق پزشکی و شهادت شاهدان استفاده کنند. بسته به نوع ادعا، اختلاف‌های کاری اغلب شامل گام‌هایی مانند میانجی‌گری اجباری یا عملی پیش از طرح دعوا در دادگاه می‌شوند. نهاد تأمین اجتماعی که SGK نامیده می‌شود، برای ثبت بیمه، پوشش درمانی، حوادث کاری و سوابق بازنشستگی اهمیت دارد. کارگر باید بررسی کند اطلاعات اشتغال و بیمه‌اش درست ثبت شده باشد. این نظام با قواعد مکتوب و راه‌های جبران رسمی حمایت فراهم می‌کند، اما رویه‌ها ممکن است فنی باشند و مدارک نتیجه را تعیین کنند. فردی که با اخراج، آسیب‌دیدگی، تبعیض، دستمزد یا مشکل جدی در وضعیت اشتغال روبه‌رو است باید زود از مشاوره محلی واجد صلاحیت کمک بگیرد.