Աշխատանքի շուկան Թուրքիայի Հանրապետությունում

Աշխատանքի շուկան այն համակարգն է, որտեղ հանդիպում են աշխատողները, գործատուները, հմտություններն ու աշխատավարձերը։ Թուրքիայի Հանրապետությունում տեղական անվանումն է işgücü piyasası։ Աշխատատեղեր կան ծառայությունների, արտադրության, շինարարության, գյուղատնտեսության, զբոսաշրջության, տրանսպորտի, առևտրի, տեխնոլոգիաների, առողջապահության, կրթության և պետական կառավարման ոլորտներում։ Ոլորտների համակցությունը տարբեր է ըստ շրջանների և քաղաքների։ Մեծ քաղաքային բնակավայրերը հաճախ առաջարկում են գրասենյակային, սպասարկման, արդյունաբերական և մասնագիտական ավելի բազմազան դերեր։ Փոքր վայրերը կարող են ավելի շատ հենվել գյուղատնտեսության, տեղական առևտրի, արտադրության, հանրային ծառայությունների կամ սեզոնային գործունեության վրա։ Շուկան ներառում է պայմանագրերով և սոցիալական ապահովագրության գրանցմամբ պաշտոնական զբաղվածություն, ինչպես նաև ոչ պաշտոնական աշխատանք։ Աշխատանքը կարող է լինել լրիվ դրույքով, կես դրույքով, ժամանակավոր, սեզոնային, հեռավար կամ նախագծային։ Գործատուները փնտրում են կրթության, գործնական կարողությունների, փորձի, լեզուների, թվային հմտությունների և անձնական վստահելիության տարբեր համադրություններ։ Որոշ դերեր պահանջում են վկայական, լիցենզիա կամ ճանաչված մասնագիտական որակավորում։ Առաջարկն ու պահանջարկը փոխվում են տեխնոլոգիաների, առևտրի, միգրացիայի, կրթության, ներդրումների և սպառողական սովորությունների փոփոխության հետ։ Մի ոլորտում կամ շրջանում օգտակար հմտությունները կարող են մյուսում պակաս օգտակար լինել։ İŞKUR-ը, դպրոցները, համալսարանները, մասնագիտական մարմիններն ու գործատուները կարող են տեղեկություն տրամադրել մասնագիտությունների և վերապատրաստման մասին։ Այդ տեղեկությունը պետք է համադրել անձի սեփական կարողությունների ու հանգամանքների հետ։ Աշխատանքի շուկայի վերաբերյալ գործնական որոշումը հաշվի է առնում եկամուտը, ճանապարհը, անվտանգությունը, կայունությունը, աշխատանքային ժամերը, զարգացման հնարավորությունները և նոր հմտություններ ձեռք բերելու ծախսը։ Հազվադեպ է լինում, որ բոլորի համար մեկ լավագույն աշխատանք կա։