Türkiye Cumhuriyeti de dil

Türkçe (Türkçe), Türkiye Cumhuriyeti’nin başlıca kamusal dili ve devletin resmî dilidir. Çoğu kişi bu dili okulda öğrenir ve yönetimde, işte, eğitimde, medyada ve bölgeler arası iletişimde kullanır. Türkçe, Türk dilleri ailesindendir. Genellikle cümlenin sonunda fiil bulunur; yer, iyelik, zaman ya da olumsuzluk gibi anlamları göstermek için bir sözcük köküne ekler getirilir. Bu, uzun bir sözcüğün İngilizcenin birkaç sözcükle anlattığı bilgiyi taşımasını sağlayabilir. Modern Türk alfabesi Latin harflerine dayanır ve ç, ş, ğ, ı, İ, ö ve ü gibi özel harfler içerir. Noktalı ve noktasız i farklı harflerdir; bu nedenle adlar ve sözcükler dikkatle kopyalanmalıdır. Türkçe telaffuzu genellikle İngilizceye göre daha düzenlidir; ancak ünlü uyumu ve ek değişiklikleri biçimlerin farklılaşmasına neden olabilir. Nezaket, lütfen, teşekkürler ve saygılı ya da çoğul “siz” gibi sözcüklerle sıkça ifade edilir. İnsanlar bölgesel aksanları, yerel sözcükleri, Kürtçe ve diğer azınlık dillerini, Arapça ve başka miras dillerini, yabancı dilleri ve Türk İşaret Dili’ni de kullanır. Evde konuşulan dil okul ya da işte kullanılan dilden farklı olabilir. Adlar, unvanlar ve hitap biçimleri birçok durumda önem taşır. Abi “older brother” demektir ve biraz daha yaşlı bir erkeğe nazikçe hitap ederken kullanılabilir; abla “older sister” demektir ve biraz daha yaşlı bir kadına nazikçe hitap ederken kullanılabilir. Bey ve Hanım resmî ya da saygılı hitapta bir addan sonra gelebilir. İlk iletişimde bazı günlük sözcükler işe yarar: merhaba hello, evet yes, hayır no, tamam okay ve güle güle ayrılan kişiye yaygın olarak söylenir. Bağlam ve ton, kusursuz dilbilgisinden daha önemlidir. Dil becerisi okula, işe, sağlık hizmetlerine, kamu hizmetlerine ve arkadaşlıklara erişimi etkiler. Çeviri araçları yardımcı olabilir; ancak önemli kişisel, hukuki ya da tıbbi konular nitelikli bir insan tercümanla kontrol edilmelidir.