Türkiye Cumhuriyeti de din

Türkiye Cumhuriyeti’nin Müslüman çoğunluğu, ibadetin farklı düzey ve biçimlerini içerir. Sünni gelenekler yaygındır; Alevi topluluklarının kendilerine özgü inançları, törenleri, müzikleri ve topluluk alanları vardır. İnsanlar laik, ibadet etmeyen, agnostik, ateist, Hristiyan, Yahudi ya da başka inançlardan olabilir. Camiler yaygın ibadet ve topluluk yaşamı alanlarıdır. Ezan, günlük namazlar, cuma namazı, Kur’an çalışmaları, hayır işleri ve vaazlar birçok Müslüman için dini kültürün tanıdık parçalarıdır; ancak her Müslüman bütün uygulamaları aynı şekilde yerine getirmez. Yaygın olarak Diyanet diye anılan Diyanet İşleri Başkanlığı, cami hizmetleri ve dini rehberlikle ilişkili önemli bir kamu kurumudur. Bu kurum, ülkedeki her bireysel Müslümanı ya da her dini topluluğu temsil etmez. Ramazan, birçok Müslüman için oruç, dua, aile yemekleri ve hayır işlerinin olduğu bir aydır. Günlük orucu sona erdiren akşam yemeğine iftar, gün doğmadan yenilen öğüne sahur denir. Bazı insanlar oruç tutmaz; bu fark kişisel kabul edilmelidir. Bayram, büyük dini tatilleri anlatabilir ve sıklıkla ziyaret, kutlama, şeker, ortak yemekler ve yaşlı akrabalara saygıyla geçer. Ayrıntılar dini topluluklara, ailelere, işyerlerine ve bölgelere göre değişir. Alevi toplulukları cemevinde bir araya gelebilir ve Sünni İslam’da tanıdık cami merkezli uygulamalardan farklı olan cem törenleri yapabilir. Terimler ve kimlik kişisel olabilir; basit bir etikete indirgenmemelidir. Hristiyan ve Yahudi topluluklarının bölgede uzun geçmişleri vardır; bazı yerlerde kiliseleri, sinagogları, okulları, hayır kurumları ve kültür kuruluşları bulunur. Bu toplulukların varlığı ülkenin tarihsel ve yaşayan çeşitliliğinin parçasıdır. Din aidiyet, destek, ahlaki rehberlik ve hayır faaliyetleri sağlayabilir, ancak hassas bir konu da olabilir. Bir kişinin adı, giysisi, bölgesi ya da aile geçmişinden inancını, ibadet biçimini, beslenme uygulamalarını ya da siyasi görüşünü asla varsaymayın.