زبان در جمهوری ترکیه

ترکی، که Türkçe نامیده می‌شود، زبان اصلی عمومی جمهوری ترکیه و زبان رسمی کشور است. بیشتر مردم آن را در مدرسه می‌آموزند و برای اداره، کار، آموزش، رسانه و ارتباط میان مناطق به‌کار می‌برند. ترکی به خانوادهٔ زبان‌های ترکی‌تبار تعلق دارد. معمولاً فعل را در پایان جمله می‌آورد و برای نشان‌دادن معنی‌هایی مانند مکان، مالکیت، زمان یا نفی، پسوندهایی به ریشهٔ واژه می‌افزاید. در نتیجه، یک واژهٔ بلند می‌تواند اطلاعاتی را برساند که انگلیسی با چند واژه بیان می‌کند. الفبای نوین ترکی بر پایهٔ حروف لاتین است و حروف ویژه‌ای مانند ç، ş، ğ، ı، İ، ö و ü دارد. شکل‌های نقطه‌دار و بی‌نقطهٔ i دو حرف متفاوت‌اند؛ پس نام‌ها و واژه‌ها را باید با دقت رونویسی کرد. تلفظ ترکی اغلب از تلفظ انگلیسی قاعده‌مندتر است، اما هماهنگی واکه‌ها و تغییر پسوندها می‌توانند شکل‌ها را عوض کنند. ادب معمولاً با واژه‌هایی مانند lütfen برای لطفاً، teşekkürler برای سپاس و siz برای «شما»ی محترمانه یا جمع بیان می‌شود. مردم همچنین از لهجه‌های منطقه‌ای، واژگان محلی، زبان کردی و دیگر زبان‌های اقلیت، عربی و دیگر زبان‌های میراثی، زبان‌های خارجی و زبان اشارهٔ ترکی استفاده می‌کنند. زبانی که در خانه به‌کار می‌رود ممکن است با زبان مدرسه یا محل کار فرق داشته باشد. نام‌ها، عنوان‌ها و شیوهٔ خطاب در بسیاری موقعیت‌ها اهمیت دارند. abi یعنی برادر بزرگ‌تر و ممکن است برای خطاب محترمانه به مردی کمی بزرگ‌تر به‌کار رود؛ abla یعنی خواهر بزرگ‌تر و ممکن است برای خطاب محترمانه به زنی کمی بزرگ‌تر استفاده شود. Bey و Hanım می‌توانند در خطاب رسمی یا محترمانه پس از نام بیایند. چند واژهٔ روزمره برای آغاز گفت‌وگو کمک می‌کنند: merhaba یعنی سلام، evet یعنی بله، hayır یعنی نه، tamam یعنی باشه و güle güle را معمولاً به کسی می‌گویند که در حال رفتن است. بافت و لحن از دستور زبان بی‌نقص مهم‌ترند. توانایی زبانی بر دسترسی به مدرسه، کار، مراقبت‌های بهداشتی، خدمات عمومی و دوستی‌ها اثر می‌گذارد. ابزارهای ترجمه می‌توانند کمک کنند، اما موضوع‌های مهم شخصی، قانونی یا پزشکی باید با مترجم شفاهی واجد صلاحیت بررسی شوند.