دین در جمهوری ترکیه

جمهوری ترکیه اکثریت مسلمان دارد و میزان و شکل پایبندی مردم به دین بسیار متفاوت است. سنت‌های سنی گسترده‌اند و جامعه‌های علوی باورها، آیین‌ها، موسیقی و فضاهای اجتماعی ویژهٔ خود را دارند. مردم همچنین ممکن است سکولار، غیرممارس، ندانم‌گرا، خداناباور، مسیحی، یهودی یا پیرو دین‌های دیگر باشند. مسجدها مکان‌های رایج عبادت و زندگی اجتماعی‌اند. اذان، نمازهای روزانه، نماز جمعه، آموزش قرآن، نیکوکاری و خطبه‌ها برای بسیاری از مسلمانان بخش‌هایی آشنا از فرهنگ دینی‌اند، اما همهٔ مسلمانان همهٔ این کارها را به یک شکل انجام نمی‌دهند. ریاست امور دینی که معمولاً Diyanet نامیده می‌شود، نهاد عمومی مهمی است که با خدمات مسجد و راهنمایی دینی پیوند دارد. این نهاد نمایندهٔ تک‌تک مسلمانان یا همهٔ جامعه‌های دینی کشور نیست. رمضان برای بسیاری از مسلمانان ماه روزه، نماز، وعده‌های خانوادگی و نیکوکاری است. وعدهٔ شام که روزهٔ روزانه را پایان می‌دهد iftar نام دارد و وعدهٔ پیش از سپیده‌دم sahur نامیده می‌شود. بعضی‌ها روزه نمی‌گیرند و باید به این تفاوت به‌عنوان امری شخصی احترام گذاشت. bayram می‌تواند به عیدهای بزرگ دینی اشاره کند و اغلب با دیدار، تبریک، شیرینی، غذای مشترک و احترام به خویشاوندان سالمند همراه است. جزئیات میان جامعه‌های دینی، خانواده‌ها، محل‌های کار و مناطق فرق می‌کند. جامعه‌های علوی ممکن است در cemevi گرد هم آیند و آیین‌های cem برگزار کنند؛ این‌ها با رسم‌هایی که از اسلام سنی و مسجد‌محور آشنا هستند فرق دارند. اصطلاح‌ها و هویت‌ها می‌توانند شخصی باشند و نباید به برچسبی ساده فروکاسته شوند. جامعه‌های مسیحی و یهودی در منطقه تاریخ دیرینه دارند و در برخی مکان‌ها کلیساها، کنیسه‌ها، مدرسه‌ها، نهادهای خیریه و فرهنگی دارند. حضور آن‌ها بخشی از گوناگونی تاریخی و زندهٔ کشور است. دین می‌تواند احساس تعلق، پشتیبانی، راهنمایی اخلاقی و کارهای خیریه ایجاد کند، اما همچنین می‌تواند موضوعی حساس باشد. هرگز از روی نام، پوشاک، منطقه یا پیشینهٔ خانوادگیِ فرد دربارهٔ باور، میزان پایبندی، رسم غذایی یا نظر سیاسی او فرض نکنید.