ცხოვრების ეტაპები თურქეთის რესპუბლიკაში

თურქეთის რესპუბლიკაში ცხოვრება ხშირად ოჯახური ურთიერთობების, განათლების, სამუშაოს, ჯანმრთელობისა და საზოგადოების ჭრილში განიხილება. გამოცდილება განსხვავდება ასაკის, რეგიონის, შემოსავლის, სქესის, რელიგიისა და იმის მიხედვით, ადამიანი დიდ ქალაქში, პატარა ქალაქში თუ სოფელში ცხოვრობს. დაბადებას, როგორც წესი, ახლო ნათესავები და მეგობრები ზეიმობენ. ოჯახმა შეიძლება სახელი შეარჩიოს, დედასა და ბავშვს ესტუმროს, პრაქტიკული საჩუქრები მიართვას და მცირე აღნიშვნა მოაწყოს. მუსლიმმა ოჯახებმა შესაძლოა რელიგიური წეს-ჩვეულებებიც დაიცვან, სხვა ოჯახები კი საერო ან განსხვავებულ რელიგიურ პრაქტიკას მისდევდნენ. ბავშვები, ჩვეულებრივ, ადრეულ ბავშვობას, სასკოლო წლებსა და მოზარდობას გადიან, შემდეგ კი სწავლას აგრძელებენ ან მუშაობას იწყებენ. სკოლა, გამოცდებისთვის მომზადება, უნივერსიტეტის არჩევანი და პროფესიული სწავლება მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს შემდგომ შესაძლებლობებზე. ბებია-ბაბუა და სხვა ნათესავები შეიძლება ბავშვის მოვლაში დაეხმარონ, განსაკუთრებით მაშინ, როცა მშობლები მუშაობენ. გაზრდა შეიძლება მოიცავდეს ოჯახური მოვალეობების სწავლას, უმცროს ნათესავებზე ზრუნვას და მეტი დამოუკიდებლობის მოპოვებას. ზოგ მუსლიმურ ოჯახში ბიჭს შეიძლება ჩაუტარდეს წინადაცვეთის ცერემონია, რომელსაც sünnet ეწოდება; ზოგჯერ მას სამოსით, სტუმრობით ან უფრო დიდი ღონისძიებით აღნიშნავენ. ეს ოჯახური და კულტურული პრაქტიკაა და ყველას არ ეხება. ახალგაზრდა ზრდასრულებმა შეიძლება მუშაობა დაიწყონ, სწავლა გააგრძელონ, სხვა ქალაქში გადავიდნენ ან ოჯახურ სახლთან ახლოს დარჩნენ. ეკონომიკურმა პირობებმა და საცხოვრებლის ხარჯებმა დამოუკიდებლად ცხოვრება შეიძლება გაართულოს, ამიტომ რამდენიმე თაობა ერთმანეთს ეხმარებოდეს ან ახლოს ცხოვრობდეს. ქორწინებას ხშირად ახლავს ოჯახების შეხვედრები, ნიშნობის წეს-ჩვეულებები, საქორწილო ზეიმი და საერთო სახლისთვის საჩუქრები ან პრაქტიკული მზადება. ზოგი ამ წესებს მიჰყვება, სხვები კი მცირე ცერემონიას ან განსხვავებულ ოჯახურ მოწყობას ირჩევენ. ზრდასრულობაში შეიძლება შედიოდეს შვილების აღზრდა, მუშაობა, საოჯახო პასუხისმგებლობები და უფროს ნათესავებზე ზრუნვა. ხანდაზმული ადამიანები ოჯახში ხშირად მნიშვნელოვან მრჩევლებად რჩებიან, თუმცა სოციალური იზოლაცია, ჯანმრთელობის საჭიროებები და მიგრაცია ზრუნვის ორგანიზებას ცვლის. გლოვის დროს ოჯახს, ჩვეულებრივ, სტუმრობენ, საკვებს უზიარებენ, ზოგიერთ თემში ლოცულობენ და პრაქტიკულ დახმარებას უწევენ. დაკრძალვა და ხსოვნის აღნიშვნა რელიგიური ან საერო არჩევანის მიხედვით ტარდება. მთავარი პატივისცემის, გვერდით დგომისა და მხარდაჭერის გამოხატვაა და არა ერთი ცხოვრებისეული გზის ყველასთვის მისადაგება.