زبان‌ها در بریتانیا

بریتانیا کشوری چندزبانه است. انگلیسی زبان مشترک اصلی در بیشتر زندگی عمومی است، اما زبان‌های گفتاری و اشاره بسیاری نیز در خانه‌ها، مدارس، محل‌های کار، جوامع و زندگی فرهنگی به کار می‌روند. ولزی در ولز حضور پررنگی در زندگی عمومی و آموزش دارد. گیلیک اسکاتلندی و اسکاتس در اسکاتلند، ایرلندی در ایرلند شمالی و کورنی در کورن‌وال اهمیت فرهنگی دارند. زبان اشاره بریتانیایی زبانی کامل با دستور زبان و جامعه ویژه خود است. این زبان صرفاً انگلیسی اشاره‌شده نیست و زبان‌آموزان به آموزش مناسب و تمرین منظم ارتباط دیداری نیاز دارند. مردم از زبان‌های بسیاری در جوامع مختلف و خانواده‌های مهاجر نیز استفاده می‌کنند؛ این زبان‌ها همراه با خانواده و رفت‌وآمدهای بین‌المللی آمده‌اند. حفظ زبان خانه می‌تواند به هویت، روابط خانوادگی، شناخت فرهنگی و یادگیری زبان‌های دیگر کمک کند. آموزش زبان انگلیسی برای بزرگسالانی که زبان دیگری صحبت می‌کنند، اغلب ESOL نامیده می‌شود. دوره‌ها ممکن است بر ارتباط روزمره، کار، تحصیل، خواندن، نوشتن یا آمادگی برای گرفتن مدرک تمرکز کنند. مدارس معمولاً زبان‌های مدرن تدریس می‌کنند، اما زبان‌های ارائه‌شده متفاوت‌اند. بعضی دانش‌آموزان ممکن است زبان بومی‌ای را هم بیاموزند، آموزش را با آن زبان دریافت کنند یا در زبانی که در خانه به کار می‌رود مدرک بگیرند. یادگیری مؤثر زبان، شنیدن، صحبت‌کردن، خواندن و نوشتن را با هم ترکیب می‌کند؛ یا در زبان اشاره، مهارت‌های مربوط به آن را. کاربرد منظم زبان در موقعیت‌های معنادار معمولاً از حفظ‌کردن واژه‌های جداگانه به‌تنهایی سودمندتر است. دوره می‌تواند ساختار و بازخورد فراهم کند، اما پیشرفت به تمرین بیرون از کلاس هم بستگی دارد. کتابخانه‌ها، گروه‌های مکالمه، رسانه‌ها، فعالیت‌های اجتماعی و تبادل زبانی فرصت‌های مفیدی برای تمرین ایجاد می‌کنند. مهارت زبانی در بخش‌های مختلف با سرعت یکسان رشد نمی‌کند و اعتمادبه‌نفس ممکن است از دانش عقب بماند. هدف‌های روشن، اصلاح محترمانه و تمرین مکرر و کم‌فشار به زبان‌آموزان کمک می‌کنند ادامه دهند، بی‌آنکه انتظار روانی فوری داشته باشند.