กฎหมายแพ่งในสหรัฐอเมริกา

กฎหมายแพ่งในสหรัฐอเมริกาไม่ได้หมายความว่าประเทศนี้ใช้ประมวลกฎหมายแพ่งแบบภาคพื้นทวีป โดยหลักแล้วสหรัฐอเมริกาผสมผสานกฎหมายลายลักษณ์อักษรกับหลักกฎหมายคอมมอนลอว์ที่พัฒนาผ่านคำตัดสินของศาล และกฎแตกต่างกันระหว่างระบบรัฐบาลกลางกับระบบของรัฐ โดยทั่วไปคดีแพ่งมีโจทก์เป็นผู้ยื่นข้อเรียกร้อง และจำเลยเป็นผู้ตอบ ข้อเรียกร้องอาจเกี่ยวกับสัญญา ความประมาทเลินเล่อ ทรัพย์สิน การบาดเจ็บส่วนบุคคล การดำเนินธุรกิจ หนี้ ความเป็นส่วนตัว หรือสิทธิส่วนบุคคลด้านอื่น กระบวนการทั่วไปประกอบด้วยหนังสือทวงถามหรือคำฟ้อง การส่งเอกสารให้คู่ความ คำให้การ คำร้องเบื้องต้น การเปิดเผยพยานหลักฐาน การเจรจายุติข้อพิพาท การพิจารณาคดี คำพิพากษา และการอุทธรณ์ที่อาจเกิดขึ้น คดีจำนวนมากสิ้นสุดก่อนการพิจารณาคดีผ่านการเจรจา การไกล่เกลี่ย การอนุญาโตตุลาการ หรือการถอนฟ้องโดยสมัครใจ โดยทั่วไปโจทก์ต้องพิสูจน์องค์ประกอบของข้อเรียกร้องตามมาตรฐานที่ใช้บังคับ ซึ่งมักเป็นมาตรฐานว่าพยานหลักฐานมีน้ำหนักมากกว่าอีกฝ่าย คำนี้โดยทั่วไปหมายถึงการแสดงให้เห็นว่าข้อเรียกร้องมีแนวโน้มเป็นจริงมากกว่าไม่จริง แม้บางเรื่องจะใช้มาตรฐานอื่น วิธีเยียวยาที่เป็นไปได้ ได้แก่ ค่าสินไหมทดแทน การคืนทรัพย์สิน การปฏิบัติตามสัญญา คำสั่งห้าม การวินิจฉัยรับรองสิทธิ หรือค่าใช้จ่ายที่กฎหมายอนุญาต ค่าเสียหายเชิงลงโทษมีข้อจำกัดและไม่ได้มีในทุกคดี กฎเขตอำนาจศาลขึ้นอยู่กับสถานที่ คู่ความ ประเด็นข้อพิพาท และบางครั้งขึ้นอยู่กับจำนวนเงินที่เกี่ยวข้อง สัญญาอาจมีข้อกำหนดเรื่องศาลที่มีเขตอำนาจ ข้อกำหนดอนุญาโตตุลาการ ข้อกำหนดการแจ้ง หรือข้อกำหนดเลือกใช้กฎหมาย พยานหลักฐานอาจรวมถึงสัญญา ใบแจ้งหนี้ ภาพถ่าย เวชระเบียน รายงานการตรวจสอบ ข้อความ คำให้การพยาน และความเห็นผู้เชี่ยวชาญ คู่ความควรเก็บรักษาข้อมูลที่เกี่ยวข้องและหลีกเลี่ยงการแก้ไข ทำลาย หรือซ่อนข้อมูลนั้น ข้อจำกัดหลักคือข้อเรียกร้องทางแพ่งอาจมีเส้นตายในการยื่นคดี ค่าธรรมเนียมศาล กฎกระบวนพิจารณา และปัญหาในการเรียกเก็บเงินหลังมีคำพิพากษา บุคคลควรระบุศาลที่ถูกต้อง วิธีเยียวยาที่คาดว่าจะได้รับ และมูลค่าของข้อเรียกร้องก่อนใช้เวลาและเงินฟ้องคดี