اشتغال در ایالات متحده

در ایالات متحده، رابطه کاری معمولاً وقتی آغاز می‌شود که فرد پیشنهاد شغلی را بپذیرد و با شرایط اصلی موافقت کند. این شرایط می‌تواند شامل وظایف شغلی، نرخ دستمزد، برنامه کاری، محل کار و تاریخ شروع باشد. کارمند برای کارفرما کار می‌کند و معمولاً دستمزدش از طریق سیستم حقوق و دستمزد پرداخت می‌شود. کارفرما معمولاً مالیات را کسر می‌کند و پرداخت‌ها را در فرم W-2 گزارش می‌دهد. پیمانکار مستقل سازوکار کاری خود را اداره می‌کند و معمولاً مسئول پرداخت مالیات‌های خودش است. بسیاری از مشاغل به‌صورت اشتغال ارادی توصیف می‌شوند؛ یعنی معمولاً هر یک از دو طرف می‌تواند رابطه کاری را در هر زمان پایان دهد، مگر آنکه قرارداد، قانون یا حمایت ویژه‌ای خلاف آن را مقرر کند. برخی کارکنان به‌جای این وضعیت، قرارداد کتبی، توافق‌نامه اتحادیه یا مدت کاری معین دارند. فرایند استخدام اغلب شامل درخواست، مصاحبه، پیشنهاد شغلی، بررسی هویت و مجوز کار، فرم‌های مالیاتی و آموزش محل کار است. کارفرما باید توضیح دهد چه کسی بر کارمند نظارت می‌کند، زمان کار چگونه ثبت می‌شود و دستمزد چگونه پرداخت می‌شود. دستمزد ممکن است ساعتی، حقوق ثابت، مبتنی بر کمیسیون یا متناسب با کار تکمیل‌شده باشد. کارمند باید تفاوت میان دستمزد ناخالص پیش از کسورات و دستمزد خالص دریافتی پس از کسورات را بداند. مزایا می‌تواند شامل بیمه درمانی، پس‌انداز بازنشستگی، مرخصی با حقوق یا حمایت‌های دیگر باشد، اما از شغلی به شغل دیگر بسیار متفاوت است. شرایط مزایا را باید در پیشنهاد کتبی یا راهنمای کارکنان بررسی کرد. کارکنان از حمایت‌های کلی درباره ایمنی محل کار، رفتار منصفانه و پرداخت دستمزد برخوردارند. برخی حمایت‌ها به وضعیت شغلی فرد، اندازه کارفرما، ایالت و واقعیت‌های هر مورد بستگی دارند. رابطه کاری ممکن است با استعفا، اخراج، تعدیل نیرو یا پایان قرارداد تمام شود. کارکنان بهتر است سوابق پرداخت، توافق‌ها، برنامه‌های کاری و پیام‌های مهم را نگه دارند تا در صورت لزوم بتوانند شرح دهند چه اتفاقی افتاده است.