کارفرما در ایالات متحده

کارفرمایان در ایالات متحده می‌توانند شرکت‌های خصوصی، سازمان‌های غیرانتفاعی، نهادهای دولتی، خانواده‌ها یا افراد باشند. کارفرما ممکن است مالک کسب‌وکار کوچکی باشد که همه امور را خودش مدیریت می‌کند، یا سازمان بزرگی با بخش منابع انسانی. کارفرما تعیین می‌کند چه کاری لازم است، نقش‌ها را تعریف می‌کند، کارکنان را برمی‌گزیند و کار را هدایت می‌کند. در رابطه کاری باید روشن باشد چه کسی مسئول تصمیم‌گیری، سرپرستی، تجهیزات و پرداخت است. استخدام اغلب شامل تعریف نقش، نوشتن شرح شغل، بررسی درخواست‌ها، مصاحبه با داوطلبان، ارائه پیشنهاد شغلی و تکمیل فرایند آغاز به کار است. کارفرما باید بر اساس رابطه کاری واقعی، میان کارمند و پیمانکار مستقل تمایز بگذارد. مدیریت حقوق و دستمزد از وظایف اصلی کارفرماست. این کار شامل ثبت ساعات یا حقوق ثابت، محاسبه دستمزد ناخالص، اعمال کسورات لازم، پرداخت به‌موقع به کارکنان و نگهداری سوابق پرداخت است. کارفرمایان ممکن است مزایایی مانند پوشش درمانی، برنامه‌های بازنشستگی، مرخصی، آموزش یا کار انعطاف‌پذیر ارائه دهند. مزایای موجود به سازمان بستگی دارد و باید دقیق توصیف شود. محل کار به سازوکارهای عملی برای ایمنی، رفتار، شکایت‌ها، حریم خصوصی و عملکرد نیاز دارد. راهنمای کارکنان می‌تواند قواعد معمول را توضیح دهد، اما جای قراردادهای مربوط یا الزامات قانونی را نمی‌گیرد. کارفرمایان همچنین تغییراتی مانند ترفیع، تغییر برنامه کاری، اقدامات انضباطی، تعدیل نیرو، استعفا و اخراج را مدیریت می‌کنند. مستندسازی روشن به همه کمک می‌کند بفهمند چه تصمیمی گرفته شده و چرا. کارفرمایان کوچک اغلب برای حقوق و دستمزد، حسابداری، بیمه یا منابع انسانی از متخصصان بیرونی کمک می‌گیرند. حتی وقتی کاری برون‌سپاری می‌شود، کارفرما همچنان مسئول انتخاب فرایندهای قابل‌اعتماد و حفاظت از اطلاعات کارکنان است.