په ازبکستان کې هنر

په ازبکستان کې هنر په ودانیو، جامو، کورنیو شیانو، عامه ځایونو، نندارو او موزیمونو کې لیدل کېږي. دا د روزل شوو هنرمندانو، د لاسي صنایعو د ماهرانو، کورنیو یا ټولنیزو ډلو له خوا جوړېدای شي. تاریخي معمارۍ د انګړونو، ګنبذونو، کمانونو، کاشي‌کارۍ، کيندلو شوو سطحو او هندسي یا نباتي نقشونو له امله پېژندل کېږي. مذهبي، ښوونیزې، مدني او استوګنیزې ودانۍ هره یوه خپل جلا موخې لري. خاورین لوښي یو مهم کسب دی؛ سیمه‌ییزې کارګاوې د جوړو شوو لوښو، رنګول شوو نقشونو او عملي دسترخواني لوښو له امله پېژندل کېږي. نقشونه او رنګونه د سیمې او کارګاه د دود له مخې توپیر لري. سوزاني د ټوکر یوه مشهوره دودیزه بڼه ده چې په ګلدوزۍ سینګار شوي ټوکرونه رانغاړي؛ ډېر وخت پرې تکراري ګلان، پاڼې، کړۍ یا نور مانا لرونکي نقشونه وي. دا د سینګار، ډالۍ، کورنیو ټوکرونو یا مراسمو لپاره کارېدای شي. د لرګي کيندنه، فلزي کار، غالۍ اوبدل، ګاڼې جوړول، د کاغذ سینګار او کوچني انځورونه د زغم غوښتونکي لاسي کار ارزښت ښيي. ځینې صنایع هم هنري توکي دي او هم ګټور شیان. موسیقي او نڅا هم په ازبکستان کې د هنر بڼې دي. په نندارو کې ښايي دایره، رباب، دوتار یا نور سیمه‌ییز سازونه وکارول شي او سبکونه د ټولنو له مخې توپیر ولري. معاصر هنرمندان محلي نقشونه له انځورګرۍ، عکاسۍ، ډیزاین، هنري تاسیساتو، فلم او ډیجیټلي رسنیو سره یو ځای کوي. هغوی ښايي د خاطرې، هویت، ښاري ژوند، طبیعت یا ټولنیز بدلون موضوعات وڅېړي. هنر د فرهنګي زده‌کړې، سیاحت، کورنیو دودونو او روزګار ملاتړ کوي. محدودیتونه یې د روزنې نابرابر لاسرسی، د چټکو سوغاتونو د جوړولو فشار او د پېچلو دودونو د ساده کېدو خطر رانغاړي.