په ازبکستان کې تاریخ

ازبکستان په داسې سیمه کې پروت دی چې کرنیزې واحې پکې له پراخو دښتنیو لارو سره نښلېدې. سیندونو او اوبو لګولو په وچ چاپېریال کې د ښارګوټو، کروندو او سوداګریزو مرکزونو وده ممکنه کړه. په دې سیمه کې د نورو خلکو او دولتونو ترڅنګ سغدي او باختري ټولنې هم وې. د دوی ژبو، دینونو، لاسي صنایعو او سوداګرۍ منځنۍ اسیا له ګاونډیو سیمو سره نښلوله. د ورېښمو لاره د لارو یوه شبکه وه، نه یوازې یوه واحده لار. سوداګر، مسافر، نظریې، ټکنالوژۍ او هنري بڼې د ښارونو او واحوي مېشتځایونو له لارې تېرېدل. اسلام د منځنیو پېړیو له لومړیو راهیسې ستر اغېزمن دین شو. بخارا، سمرقند او نورو ښارونو د زده‌کړې، معمارۍ، طب، ریاضیاتو او ادبیاتو پیاوړې دودونه وپنځول. د تیموریانو پېر په ځانګړي ډول له سمرقند، دربار، سترو ودانیو، ستورپوهنې او د امیر تیمور او د هغه د ځایناستو له میراث سره تړاو لري. دا پېر لا هم د عامه حافظې او کلتوري میراث لپاره مهم دی. وروسته سیمه‌ییزو خانانو او امیرانو د سیمې بېلابېلې برخې واکمنې کړې. خیوه، بخارا او قوقند عموماً د مهمو سیاسي او کلتوري مرکزونو په توګه یادېږي. د نولسمې پېړۍ پر مهال د روسیې امپراتورۍ منځنۍ اسیا ته پراختیا وموندله او ورپسې د شوروي پېر راغی. د شوروي واکمنۍ اداره، زده‌کړه، صنعت، کرنه، پولې او ورځنی ژوند بدل کړل. ازبکستان په 1991 کې خپلواک دولت شو. د دې هېواد اوسنی تاریخي هویت سیمه‌ییز میراث، اسلامي او د منځنۍ اسیا دودونه، د شوروي تجربې او عصري ملي بنسټونه سره یوځای کوي.