آشنایی‌ها در افغانستان

در افغانستان هیچ خدمت رسمی سراسری برای معرفی افراد به یکدیگر یا ثبت عمومی آشنایان وجود ندارد. مردم معمولاً از طریق گردهمایی‌های خانوادگی و خویشاوندی، محله‌ها، شبکه‌های قومی-اجتماعی قَوم (qawm)، بازارها، مسجدها، مکتب‌ها، محل‌های کار و فضاهای اجتماعی‌ای که دسترسی به آن‌ها ممکن است با هم آشنا می‌شوند. قَوم گروه همبستگی یا حلقه‌ای درون‌گروهی است که بسته به موقعیت شکل می‌گیرد؛ می‌تواند اعتماد و دسترسی فراهم کند، اما ممکن است به کنترل اجتماعی نیز بینجامد. شوری یا جرگه (shura or jirga) شورایی محلی و متغیر یا ساختاری متشکل از بزرگان است که برای مشورت، میانجی‌گری یا اداره جامعه به کار می‌رود، نه برای آشنایی دادن افراد. معمولاً امن‌ترین معرفی از طریق آشنای مشترک مورد اعتماد، عضو خانواده، همسایه، میانجی اجتماعی یا شخص دیگری انجام می‌شود که بتوان پیوندش را بررسی کرد. نزدیک‌شدن تصادفی به غریبه‌ها، دیدار خصوصی تحت فشار، تماس با افراد خارجی یا تماس با هر کسی که سوءظن مقام‌ها را برمی‌انگیزد می‌تواند خطر بی‌اعتمادی، بازداشت یا آسیب‌های دیگر را افزایش دهد. پیش از ترتیب‌دادن دیدار، شریک‌کردن اطلاعات تماس، عکس‌گرفتن یا فرستادن پیام‌ها رضایت بگیرید. اگر ادامه تماس خطر ایجاد می‌کند، قطع آن بدون توضیح مفصل پذیرفتنی است. تعامل در مکان‌های عمومی از قواعدِ حاکم بالفعل و اجرای محلی آن‌ها تأثیر می‌پذیرد. وزارت امر به معروف و نهی از منکر در شرایطی فعالیت می‌کند که جداسازی جنسیتی، رفت‌وآمد زنان، پوشش، صدا و ابراز نظر در فضای عمومی محدود شده است. محرم (mahram) همراه یا خویشاوند مردی است که طبق برخی قواعد بالفعل حضورش لازم دانسته می‌شود، و حجاب پوششی است که در فضای عمومی انتظار می‌رود یا بر آن نظارت می‌شود. زنان و دختران ممکن است در دسترسی به پارک‌ها، باشگاه‌ها، حمام‌های عمومی، نمایشگاه‌ها و دیگر فضاهای عمومی با محدودیت‌های شدید یا منطقه‌ای روبه‌رو شوند؛ دسترسی به ترانسپورت یا خدمات نیز ممکن است به‌دلیل نبود محرم یا آنچه حجاب ناکافی دانسته می‌شود رد شود. اجرای قواعد در مناطق تفاوت دارد، بنابراین تجربه در یک محل، رویه‌ای امن در سراسر کشور را ثابت نمی‌کند. بدیل‌های رسمی یا نیمه‌رسمی فقط در مکان‌های محدودی وجود دارند و به فراهم‌کننده خدمت وابسته‌اند. فضاهای امن محلی یونیسف می‌توانند در جاهایی که رهبران محلی و مقام‌ها اجازه می‌دهند از تعامل همسالان حمایت کنند. مراکز اجتماعی زنانِ کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان می‌توانند شبکه‌های اجتماعی ساختارمند، حمایت از بهزیستی و پشتیبانی روانی-اجتماعی فراهم کنند. ممکن است مسیرهای حمایتی دیگر سازمان ملل یا نهادهای غیردولتی نیز در محل موجود باشند، اما واجدشرایط‌بودن، دسترسی بر اساس جنسیت و سن، ظرفیت، مجوزها، زمان و محل متفاوت است. این خدمات را نباید در همه‌جا در دسترس یا جایگزین بررسی شرایط محلی دانست. ارتباط دیجیتال برای آشنایی، کانالی نیست که بتوان با اطمینان آن را خصوصی دانست. در سال ۲۰۲۴، اشتراک پهن‌باند موبایل به حدود ۶۰٫۱ به ازای هر ۱۰۰ نفر، مالکیت تلفن موبایل به حدود ۴۸٫۴ درصد و استفاده از اینترنت به حدود ۱۶٫۱ درصد رسید؛ برق، هزینه، تفاوت‌های ولسوالی و شکاف جنسیتی بر دسترسی واقعی اثر می‌گذارند. طالبان یا مقام‌های بالفعل در برخی مناطق خدمات موبایل و اینترنت را مسدود، کند یا قطع کرده‌اند و بازرسی‌های مستند تلفن شامل حذف یا ضبط عکس‌ها، موسیقی و برنامه‌های ارتباطی بوده است. فقط حداقل اطلاعات شخصی را شریک کنید، از عکس‌ها و گفت‌وگوهای حساس و موقعیت زنده بپرهیزید، برای تصویرگرفتن از صفحه یا فرستادن پیام رضایت بگیرید و برای ارتباط و مسیر‌یابی، برنامه جایگزین داشته باشید. هشدارهای رسمی سفر در حال حاضر افغانستان را مقصدی می‌دانند که نباید به آن سفر کرد. تروریسم، آدم‌ربایی، جرایم خشونت‌آمیز، بازداشت خودسرانه یا نادرست، ناآرامی و دسترسی محدود به خدمات صحی بر تصمیم‌های مربوط به دیدار اثر می‌گذارند. مکان‌های شلوغ، بازارها، مکتب‌ها، مسجدها، ایست‌های بازرسی، مکان‌های دولتی یا امنیتی و محل‌هایی که خارجی‌ها در آن رفت‌وآمد دارند ممکن است خطر بیشتری داشته باشند. جلب توجه نکنید، به شخص مورد اعتماد بگویید به کجا می‌روید، از تظاهرات دوری کنید و به واکنش پولیس اتکا نکنید؛ وزارت خارجه، مشترک‌المنافع و توسعه بریتانیا شماره اضطراری ۱۱۹ را گزارش کرده است، اما دسترسی و پاسخ تضمین‌شده نیست. زنان و دخترانی که با بازداشت یا اتهام‌های مربوط به پوشش روبه‌رو می‌شوند ممکن است با انگ اجتماعی، انزوا یا خشونت خانوادگی و اجتماعی نیز مواجه شوند؛ بنابراین هیچ تماسی یا ارجاعی نباید اجباری باشد و نباید وعده محرمانگی داد.