آشنایی‌ها در افغانستان

در افغانستان خدمت رسمی سراسری برای پیوند دادن افراد به آشنایی یا دفتر عمومی آشنایان وجود ندارد. مردم معمولاً در دیدارهای خانوادگی و خویشاوندی، محله‌ها، شبکه‌های قوم (qawm)، بازارها، مسجدها، مکتب‌ها، محل کار و جاهای اجتماعی‌ای که دسترسی به آن‌ها ممکن است، با هم آشنا می‌شوند. قوم (qawm) شبکه‌ای از هم‌گروهی یا همبستگی است که بسته به موقعیت شکل می‌گیرد؛ می‌تواند اعتماد و دسترسی فراهم کند، اما ممکن است کنترل اجتماعی هم ایجاد کند. شورا (shura) یا جرگه (jirga) ساختار محلیِ متغیرِ مشورتی یا بزرگان است که برای مشورت، میانجی‌گری یا اداره جامعه به کار می‌رود، نه برای آشنایی دادن افراد. معمولاً امن‌ترین راه معرفی، گذر از یک آشنای مشترکِ مورد اعتماد، عضو خانواده، همسایه، میانجی جامعه یا شخص دیگری است که پیوندش را بتوان بررسی کرد. نزدیک شدن بی‌مقدمه به غریبه‌ها، دیدار خصوصی زیر فشار، تماس با افراد خارجی یا تماس با کسی که توجه رسمی را جلب می‌کند، می‌تواند خطر بی‌اعتمادی، بازداشت یا آسیب دیگری را بیشتر کند. پیش از ترتیب دیدار، شریک کردن اطلاعات تماس، عکس گرفتن یا فرستادن پیام، رضایت بگیرید. اگر ادامه تماس خطر ایجاد می‌کند، قطع کردن آن بدون توضیح مفصل پذیرفتنی است. تعامل عمومی از مقررات بالفعل و اجرای محلی آن‌ها تأثیر می‌گیرد. وزارت امر به معروف و نهی از منکر در فضایی فعالیت می‌کند که جدایی جنسیتی، رفت‌وآمد زنان، پوشش، صدا و ابراز عمومی محدود شده است. محرم (mahram) همراه یا خویشاوند مردی است که طبق بعضی مقررات بالفعل لازم شمرده می‌شود، و حجاب (hijab) به پوششی گفته می‌شود که در انظار عمومی انتظار می‌رود یا زیر نظارت است. زنان و دختران ممکن است در دسترسی به پارک‌ها، باشگاه‌ها، حمام‌های عمومی، نمایشگاه‌ها و دیگر فضاهای عمومی با محدودیت‌های شدید یا منطقه‌ای روبه‌رو شوند؛ دسترسی به ترانسپورت یا خدمات نیز ممکن است بدون محرم یا به دلیل حجابِ ناکافی از نظر مقام‌ها رد شود. اجرای مقررات از منطقه‌ای به منطقه دیگر فرق می‌کند؛ پس یک تجربه محلی به‌تنهایی نشان نمی‌دهد چه کاری در سراسر کشور امن است. گزینه‌های رسمی یا نیمه‌رسمی فقط در برخی محیط‌ها و بسته به فراهم‌کننده وجود دارند. فضاهای امن جامعه‌محورِ UNICEF می‌توانند در جاهایی که رهبران و مقام‌های محلی اجازه می‌دهند، از تعامل همسالان پشتیبانی کنند. مرکزهای اجتماعی زنانِ UNHCR می‌توانند شبکه‌های اجتماعی سامان‌یافته، پشتیبانی بهزیستی و پشتیبانی روانی یا روانی‌اجتماعی فراهم کنند. ممکن است راه‌های حمایتی دیگری از سوی سازمان ملل یا نهادهای غیردولتی هم در محل موجود باشد، اما شرایط شایستگی، دسترسی بر پایه جنسیت و سن، ظرفیت، اجازه‌ها، زمان و مکان فرق می‌کند. نباید این خدمات را در همه جا موجود یا جایگزین بررسی شرایط محلی دانست. تماس دیجیتال برای آشنایی راهی نیست که بتوان با اطمینان خصوصی دانست. در سال 2024، اشتراک‌های پهن‌باند موبایل به حدود 60.1 به ازای هر 100 نفر، مالکیت تلفن همراه به حدود 48.4 درصد و استفاده از اینترنت به حدود 16.1 درصد رسید؛ برق، توان پرداخت، ولسوالی و فاصله‌های جنسیتی بر دسترسی واقعی اثر می‌گذارند. طالبان یا مقام‌های بالفعل در بعضی جاها خدمات موبایل و اینترنت را بسته، کند یا قطع کرده‌اند، و بازرسی‌های ثبت‌شده تلفن شامل حذف یا ضبط عکس‌ها، موسیقی و برنامه‌های پیام‌رسانی بوده است. فقط کمترین اطلاعات شخصی لازم را شریک کنید، از تصویرهای حساس پرهیز کنید، پیش از عکس صفحه یا فرستادن دوباره پیام رضایت بگیرید و برای ارتباط و مسیریابی راه جایگزین داشته باشید. هشدارهای رسمی سفر در حال حاضر افغانستان را مقصدی می‌دانند که نباید به آن سفر کرد. تروریسم، آدم‌ربایی، جرم خشونت‌آمیز، بازداشت خودسرانه یا نادرست، ناآرامی و دسترسی محدود به خدمات صحی بر تصمیم‌های مربوط به دیدار با دیگران اثر می‌گذارند. جاهای شلوغ، بازارها، مکتب‌ها، مسجدها، ایست‌های بازرسی، محل‌های دولتی یا امنیتی و جاهایی که خارجی‌ها زیاد می‌روند، ممکن است خطر بیشتری داشته باشند. کم‌جلب‌توجه بمانید، به فرد مورد اعتمادی بگویید کجا می‌روید، از تظاهرات دوری کنید و به واکنش پولیس تکیه نکنید؛ وزارت خارجه بریتانیا (FCDO) شماره اضطراری 119 را گزارش کرده، اما دسترسی و پاسخ تضمین‌شده نیست. زنانی و دخترانی که با بازداشت یا اتهام‌های مربوط به پوشش روبه‌رو هستند، ممکن است با بدنامی، انزوا یا خشونت خانوادگی و اجتماعی نیز مواجه شوند؛ پس هیچ تماس یا ارجاعی را نباید به زور انجام داد و نباید قول پنهان‌کاری داد.