اوقات فراغت در افغانستان

اوقات فراغت افغان‌ها شامل ورزش، تفریح، گردهمایی‌های فرهنگی مانند مشاعره، موسیقی رباب، بزکشی، فعالیت خانوادگی، کار خلاقانه، فضاهای دوستدار کودک و سفرهای داخلی است. تقویم سراسری قابل‌اعتماد یا پایگاه داده قیمت برای اوقات فراغت افغانستان وجود ندارد؛ بنابراین ساعت کار، ورودی، موجودی و مجوزها بر اساس فراهم‌کننده، ولایت و وضعیت امنیتی متفاوت‌اند. ورزش رسمی با ریاست عمومی المپیک، تربیت بدنی و ورزشِ بالفعل، دفترهای ولایتی و انجمن‌های ورزشی پیوند دارد. پژوهش‌ها ۵۹ انجمن ورزشی را شناسایی کرده‌اند که ۵۱ انجمن آن ثبت شده‌اند. باشگاه‌ها، استدیوم‌ها، ورزشگاه‌ها، حوض‌های شنا و مربیان ممکن است به ثبت یا جواز نیاز داشته باشند. هزینه‌های منتشرشده شامل ۵۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ افغانی برای جواز اولیه باشگاه، ۲۵۰ تا ۵٬۰۰۰ افغانی برای تمدید سالانه، ۵۰۰ افغانی در سال برای جواز مربی و هزینه شناسایی ورزشکار ۷۰ افغانی برای ورزشکاران تیم ملی یا ۵۰ افغانی در سال برای ورزشکاران باشگاهی است. انجمن مربوط و دفتر ولایتی دسترسی واقعی را تعیین می‌کنند. ورزش عمومی برای زنان و دختران، از جمله باشگاه‌ها، پارک‌ها و حمام‌های عمومی، ممنوع یا به‌طور گسترده منع شده است، هرچند اجرای آن در ولایت‌ها تفاوت دارد. زنان در مکان عمومی با قواعد پوشاندن تمام بدن و صورت روبه‌رو هستند، در حالی که از مردان انتظار می‌رود پوشش محتاطانه داشته باشند. وزارت خارجه، مشترک‌المنافع و توسعه بریتانیا توصیه می‌کند زنانی که بیش از ۷۲ کیلومتر سفر می‌کنند با شوهر، پدر یا برادر به‌عنوان محرم سفر کنند. تفریح فرهنگی شامل موزیم ملی در کابل، محفل‌های شعر، سنت‌های رباب، جشن‌های نوروز و یلدا/چله و دیگر فعالیت‌های اجتماعی محلی است. موزیم ملی در رویداد فرهنگی سال ۲۰۲۵ فعال بود و آثاری با قدمت بیش از ۵٬۰۰۰ سال دارد. رویدادهای عمومی تحت قواعد وزارت امر به معروف و نهی از منکرِ بالفعل برگزار می‌شوند. موسیقی و فیلم‌هایی که مخالف شریعت دانسته شوند، تصویر موجودات زنده و صدا یا نمایش زنان ممکن است با محدودیت مواجه شوند؛ بنابراین نمی‌توان آزادی عمومی برای سرگرمی را مفروض دانست. فضاهای دوستدار کودکِ یونیسف و همکاران اجرایی آن، بازی، نقاشی، بازی‌های محلی، نعت‌خوانی، فعالیت اجتماعی و پشتیبانی روانی-اجتماعی فراهم می‌کنند، به‌خصوص در شرایط بحران و بی‌جاشدگی. این فضاها بدیلی عملی و غیرتجارتی‌اند، نه خدمتی سراسری برای اوقات فراغت، و معمولاً هزینه ملی ندارند. دسترسی به همکار محلی بستگی دارد. در سال ۲۰۲۵ در کنر بیش از ۱۳٬۵۰۰ کودک و مراقب در فعالیت‌های تفریحی یا روانی-اجتماعی شرکت کردند و بیش از ۲٬۳۰۰ کودک آسیب‌پذیر حمایت مدیریت پرونده یا ارجاع دریافت کردند. سفر تفریحی می‌تواند شامل پارک ملی بند امیر، دره بامیان، منار جام و باغ بابر باشد. شرکت‌های گردشگری به جواز ۳۰٬۰۰۰ افغانی نیاز دارند؛ برای گردشگری مذهبی، صحی یا آموزشی، هزینه اضافی ۱۰٬۰۰۰ افغانی است؛ هزینه گواهی راهنما منتشر نشده است. گروه‌های خارجی به نامه معرفی نیاز دارند که هویت، پاسپورت، تابعیت، هدف، برنامه سفر، تاریخ سفر، محل اقامت، راهنما و اطلاعات تماس اضطراری را شامل شود. ریاست گردشگری درخواست را بررسی می‌کند و سپس با ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت و نهادهای امنیتی هماهنگ می‌شود. سفر و تفریح عمومی خطرهای جدی دارند. وزارت خارجه، مشترک‌المنافع و توسعه بریتانیا توصیه می‌کند به افغانستان سفر نشود و وزارت خارجه ایالات متحده آن را در سطح ۴، «سفر نکنید»، طبقه‌بندی می‌کند؛ دلایل شامل ناآرامی، جرم، تروریسم، بازداشت نادرست، آدم‌ربایی، حوادث طبیعی و محدودیت مراکز صحی است. در حمله‌ای در سال ۲۰۲۴ به یک تور راهنمایی‌شده در بامیان، سه گردشگر اسپانیایی کشته شدند. جاده‌ها و گذرگاه‌های مرزی همچنان پرخطرند و تور سازمان‌یافته این خطرها را از میان نمی‌برد. در ماه رمضان، خوردن، نوشیدن، سیگارکشیدن و جویدن آدامس در روز ممنوع است و باید از موسیقی بلند یا رقص پرهیز کرد. الکل، مواد مخدر و گوشت خوک ممنوع‌اند. عکس‌گرفتن از مردم بدون رضایت، ساختمان‌های دولتی یا نظامی، قصرها و ایست‌های بازرسی ممکن است ممنوع یا خطرناک باشد. خدمات موبایل و اینترنت ممکن است قطع شوند و دسترسی به کارت خارجی و پول نقد قابل‌اعتماد نیست. تصویر موجود در سطح ملی در ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ بررسی شده است، اما شرایط محلی اوقات فراغت ممکن است به‌سرعت تغییر کند.