کارهای شغلی در افغانستان شامل زراعت و مالداری، معدن‌کاری، تولید، ساختمان و ترمیم، عمده‌فروشی و پرچون‌فروشی، مهمان‌داری، ترانسپورت، آموزش، صحت و کار اجتماعی، مالیه، حسابداری، خدمات حقوقی، انجنیری، دانش، رسانه، فرهنگ، امنیت، کار خانگی و فعالیت‌های بشردوستانه است. واژه‌های محلی شامل کار (کار) برای کار، وظیفه (وظیفه) برای شغل، مسلک (مسلک) و حرفه (حرفه) برای پیشه یا حرفه، و کارگر (کارگر) برای کارگر است. راه‌های معمول ورود شامل شبکههای خانواده و جامعه، کارهای خانوادگی، خوداشتغالی، یادگیری در کارگاه، شاگردی با مزد یا بی‌مزد، یادگیری هنگام کار و کار روزمزد یا فصلی است. مدرک رسمی ممکن است از آموزش فنی و حرفهای، دورههای کوتاه، دانشگاه یا گواهی حرفهای به دست آید و پس از آن برای نقش مشخص استخدام انجام شود. شغل‌های قانونمند به بررسی مدرک، تصمیم ارزیابی و ثبت یا جواز هم نیاز دارند. حرفههای صحی به اسناد تحصیلی و هویتی نیاز دارند؛ گزارش شده که بررسی مدرک حدود 3–5 روز کاری طول میکشد، اما ارزیابی و تصمیم صدور جواز به مرجع مسئول بستگی دارد. پزشکان و دیگر کارکنان صحی به جواز نیاز دارند، در حالی که شرط‌های معلمان، کارهای خدمات عمومی و رانندگان به بخش مربوط است. وزارت کار و امور اجتماعی، وزارت معارف و مراجع آموزش فنی و حرفهای، وزارت صحت عامه، شورای طبی، دفترهای جوازدهی و ثبت، مقام‌های ترانسپورت و اداره‌های ولایتی ممکن است مسئولیت‌های متفاوتی داشته باشند. مدارک خارجی و اجازه کار نیز به مرجع و بخش مربوط وابسته‌اند. شرایط کار اغلب شامل کار غیررسمی، خوداشتغالی، کار خانوادگی، روزمزدی یا فصلی، درآمد نامنظم و پوشش یا اجرای محدود است؛ ساختمان‌سازی، معدن‌کاری، زراعت، کارگاه‌ها و ترانسپورت خطرهای ویژه ایمنی شغلی دارند. زنان با محدودیتهای شدید در دسترسی به اقتصاد رسمی روبهرو هستند. داده‌های خانوار UNDP در سال 2024 اشتغال حدود 6–7 درصد زنان در سن کار را در برابر 83–84 درصد مردان گزارش کرد؛ شرکتهای متعلق به زنان، تولید خانگی و پروژههای بشردوستانه یا معیشتی گزینههای دیگری هستند که وجودشان مستند شده، هرچند دسترسی به ولایت، اسناد، امنیت و مقررات محلی بستگی دارد. مسیر رایج پیشرفت، شاگرد، کارگر ماهر، استادکار یا کارگر خوداشتغال و سپس بنگاه کوچک است؛ مدارک رسمی می‌توانند به رفتن به سوی نقش‌های تخصصی یا قانونمند کمک کنند. نظام‌های بهرسمیتشناسی و گواهیدهی مستند شدهاند، اما اجرای سراسری آن‌ها پراکنده است. شواهدی از تعرفه ملی یکنواخت، زمان رسیدگی یا نردبان شغلی وجود ندارد؛ بنابراین هزینه آموزش، اسناد، جواز، ترانسپورت و بررسی مدرک را باید در محل تأیید کرد. شواهد پراکنده است و بعضی برآوردها با تأخیر منتشر شدهاند؛ پس نمی‌توان از آن‌ها مجموع‌های ملی کنونی را نتیجه گرفت.
پیشهها در افغانستان
کار در افغانستان کشاورزی، بازرگانی، ساختمان‌سازی، ترانسپورت، آموزش، مراقبت صحی، اداره دولتی، خدمات فنی، فناوری اطلاعات و ارتباطات، کار بشردوستانه و بسیاری گروه‌های شغلی دیگر را در بر می‌گیرد. شواهدی از ثبت جامع و یکنواختِ همه پیشهها که در سراسر افغانستان اجرا شود وجود ندارد؛ بنابراین دسترسی معمولاً به شغل، بخش و ولایت بستگی دارد، نه یک شرط ورود ملی. مردم اغلب از راه خانواده یا شبکههای اجتماعی، خوداشتغالی، شاگردی یا یادگیری هنگام کار وارد میشوند، در حالی که شغل‌های قانونمند به بررسی مدرک و جواز اضافی نیاز دارند.
VivAVia can make mistakes. Check important information.