کار در افغانستان

سامانه کار افغانستان خدمات دولتی، شرکت‌های خصوصی، سازمان‌های غیردولتی، سازمان‌های بین‌المللی، کسب‌وکارهای خانوادگی، کشاورزی، تجارت، ساخت‌وساز، حمل‌ونقل، تولید، آموزش، مراقبت‌های صحی، خدمات فنی و کارهای بشردوستانه را دربر می‌گیرد. کشاورزی همچنان یکی از سرچشمه‌های اصلی گذران زندگی است و بسیاری از مردم از راه کار موقتی، تجارت کوچک، خوداشتغالی یا کاری که از طریق شبکه‌های خانوادگی و اجتماعی پیدا می‌شود درآمد به دست می‌آورند. کار رسمی معمولاً کارفرمای شناخته‌شده، وظایف مشخص و روش پرداخت توافق‌شده دارد. قرارداد کتبی می‌تواند نقش، مزد یا کمک‌هزینه‌ها، زمان کار، رخصتی و شرایط دیگر را ثبت کند. چارچوب قانون کار (Labour Law) برای اشتغال رسمی مربوط است، اما متن یکپارچه کنونی و اجرای عملی آن در سراسر افغانستان به‌گونه یکسان و عمومی تأیید نشده است. کار غیررسمی ممکن است قرارداد کتبی نداشته باشد و درآمد نامنظم‌تر، حمایت کمتر و راه‌های کمتری برای حل اختلاف فراهم کند. رابطه کاری تنها بخشی از وضعیت گسترده‌تر کار است. کارفرمایان کارگران را استخدام و شرایط کار را تعیین می‌کنند؛ کارگران ممکن است به اسناد هویتی، مدارک تحصیلی، معرف یا اجازه مخصوص نقش نیاز داشته باشند. بیکاری معمولاً به ثبت سراسریِ تأییدشده، بیمه یا نظام کمک بیکاری منجر نمی‌شود؛ بنابراین افراد بدون کار با مزد اغلب به حمایت خانواده، فرصت‌های غیررسمی، کمک‌های بشردوستانه یا برنامه‌های کوتاه‌مدت معیشتی وابسته‌اند. دسترسی حرفه‌ای بر پایه شغل فرق می‌کند. بعضی نقش‌ها بیشتر به تجربه، شاگردی یا یادگیری هنگام کار وابسته‌اند، در حالی که سمت‌های دارای مقررات ممکن است بررسی مدرک یا جواز بخواهند. فعالیت اقتصادی می‌تواند به‌صورت غیررسمی یا از طریق یک سازمان ثبت‌شده انجام شود. ثبت، جوازهای بخشی، وظایف مالیاتی، تأمین مالی، امنیت و روش‌های پرداخت به نوع فعالیت، مالکیت، محل و بازار هدف وابسته است. بنابراین برای یک تصمیم واقعی درباره کار باید مرجع محلی یا سازمان مربوط، شرایط پرداخت، اسناد لازم، وضعیت ایمنی و قابل‌اعتماد بودن ترتیب کار بررسی شود.