বাংলাদেশত পেছা

বাংলা পেশা (pesha) শব্দৰ অৰ্থ বৃত্তি বা পেছা, আৰু পেশাজীবী মানে পেছাদাৰী ব্যক্তি। বাংলাদেশৰ সাধাৰণ পেছাগত গোটৰ ভিতৰত কৃষি, মৎস্য আৰু বনজ কাম; পোছাক, বস্ত্ৰ, চামৰা আৰু জোতা উৎপাদন; নিৰ্মাণ, লঘু অভিযান্ত্ৰিক কাম আৰু জাহাজ নিৰ্মাণ; খুচুৰা বাণিজ্য, পৰিবহণ, লজিষ্টিক, হোটেল আৰু ৰেষ্টুৰেণ্ট; ICT, ফ্ৰীলান্সিং আৰু ব্যৱসায়িক-প্ৰক্ৰিয়া সেৱা; স্বাস্থ্যসেৱা; শিক্ষকতা; ৰাজহুৱা প্ৰশাসন; বিত্ত; আইন; হিচাপ-নিকাচ; ঘৰুৱা আৰু যত্নৰ কাম; মেৰামতি সেৱা আৰু পথৰ ব্যৱসায় আছে। বাংলাদেশ পৰিসংখ্যা ব্যুৰ’ৰ শ্ৰম শক্তি জৰীপ ২০২২ অনুসৰি, ১৫ বছৰ আৰু তাৰ ওপৰৰ কৰ্মীৰ ৪৫.৪% কৃষি, ৩৭.৬% সেৱা আৰু ১৭.০% উদ্যোগত আছিল। দক্ষ কৃষি, বনজ আৰু মৎস্য কামে পেছাৰ ৪৩.৪% গঠন কৰিছিল; ইয়াৰ পাছত হস্তশিল্প ১৪.২%, সেৱা আৰু বিক্ৰী ১৩.৭%, প্ৰাথমিক কাম ১০.০%, আৰু যন্ত্ৰ-উদ্ভিদ তথা সংযোজনৰ কাম ৭.৬%; পেছাদাৰী কৰ্মীৰ অংশ আছিল ৪.৮%। নিয়োগৰ প্ৰায় ৮৪.৯% অনানুষ্ঠানিক আছিল; সেয়ে আনুষ্ঠানিক নিয়োগকৰ্তা, স্বনিয়োজন, পৰিয়ালৰ কাম আৰু দৈনিক কামৰ মাজত প্ৰকৃত সুযোগ, সুৰক্ষা আৰু নথিপত্ৰৰ অৱস্থা যথেষ্ট বেলেগ হ’ব পাৰে।