Bahasa di Brunei

Di Brunei, negara menggunakan bahasa Melayu (Bahasa Melayu) sebagai bahasa rasminya. Perkara 82 Perlembagaan menetapkan bahawa apabila versi bahasa bercanggah, teks bahasa Melayu diutamakan. Versi bahasa Inggeris bagi teks undang-undang disediakan dan bahasa Inggeris amat meluas dalam institusi, tetapi status rasmi bersama yang setara tidak didokumenkan. Jabatan Peguam Negara menterjemahkan undang-undang; namun, Warta 2025 mengandungi instrumen undang-undang tertentu tanpa terjemahan bahasa Melayu. Oleh itu, dwibahasa undang-undang dan amali kekal tidak seimbang. Rumi, iaitu tulisan Latin, mendominasi penggunaan bertulis. Jawi, tulisan Melayu berasaskan Arab, muncul terutamanya dalam konteks agama, Adat, upacara dan juga sebagai ungkapan identiti kebangsaan. Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) menyokong istilah, terjemahan, leksikografi dan Jawi. Bersama Melayu Islam Beraja (MIB), dasar bahasa dan tulisan ini merupakan sebahagian daripada gambaran budaya negara. Penduduk menggunakan bahasa selain bahasa Melayu dan bahasa Inggeris. Sumber rasmi menyebut tujuh kumpulan Melayu pribumi: Brunei, Kedayan, Belait, Tutong, Bisaya, Murut dan Dusun. Namun, kumpulan etnik tidak semestinya kumpulan bahasa yang berasingan. Terdapat juga bahasa Cina dan pelbagai ragam bahasa Cina, bahasa India serta bahasa pribumi Borneo; bergantung pada komuniti, orang ramai menggunakan Iban, Hindi atau Tamil, antara lain. Bahasa-bahasa ini kebanyakannya berasaskan komuniti dan tidak setara dengan kedudukan bahasa Melayu sebagai bahasa negara. Banci 2021 melaporkan kadar celik huruf sebanyak 96.5 peratus bagi penduduk berumur sembilan tahun dan ke atas. Gabungan bahasa yang dilaporkan termasuk, antara lain, bahasa Melayu sahaja sebanyak 16.8 peratus, bahasa Inggeris sahaja 1.7 peratus, bahasa Cina sahaja 0.9 peratus, bahasa Melayu dan Inggeris 56.5 peratus, serta bahasa Melayu, Cina dan Inggeris 6.0 peratus. Angka ini menggambarkan gabungan bahasa dan celik huruf dan bukan ukuran lengkap kecekapan bahasa umum. Angka rasmi semasa bagi penutur setiap bahasa secara berasingan dan statistik bahasa yang boleh dipercayai mengikut daerah tidak tersedia. Bahasa Melayu ialah rujukan utama dalam prosedur negara. Rundingan Majlis Mesyuarat Negara berlangsung dalam bahasa Melayu; bahasa Inggeris boleh digunakan dengan kebenaran pengerusi. Jurubahasa mungkin disediakan bagi ahli yang tidak bertutur dalam bahasa Melayu, dan teks rasmi versi bahasa Inggeris mesti disediakan. Portal kerajaan dan agensi sering tersedia dalam bahasa Melayu dan bahasa Inggeris. Tiada kewajipan undang-undang umum yang didokumenkan untuk menyediakan bantuan bahasa individu, atau peraturan yuran dan tarikh akhir yang seragam bagi pilihan bahasa; penterjemahan dan jurubahasa bergantung pada prosedur tertentu. Di bawah SPN21, sistem pendidikan menggunakan bahasa Inggeris bagi banyak mata pelajaran. Pengecualiannya termasuk bahasa Melayu, Pengetahuan Ugama Islam dan Melayu Islam Beraja. Perintah Pendidikan menetapkan bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar utama dan bahasa Inggeris sebagai bahasa pengantar tambahan. Sekolah Arab boleh menggunakan bahasa Arab sebagai bahasa pengantar bagi bidang tertentu, tetapi juga mesti mengambil kira bahasa Melayu dan Inggeris. Butiran ini menerangkan penggunaan bahasa di institusi dan bukan topik pembelajaran bahasa yang berasingan. Kepelbagaian bahasa turut tercermin dalam penyiaran. RTB Pilihan FM bersiaran dalam bahasa Inggeris sepanjang masa dan kemudian menawarkan kandungan dalam bahasa Mandarin dan Nepali. Pelangi FM menggunakan bahasa Inggeris dan Melayu, manakala Nasional FM menyiarkan maklumat semasa serta program mengenai masyarakat, agama dan budaya. DBP dan Kementerian Kebudayaan, Belia dan Sukan mempromosikan bahasa, sastera dan budaya; Bulan Bahasa berlangsung setiap Julai dan melibatkan institusi kerajaan serta masyarakat. Bahasa Melayu amat penting bagi keanggotaan negara, upacara dan identiti kebangsaan, manakala bahasa Inggeris penting untuk perniagaan, sains, akses antarabangsa dan banyak hubungan institusi.