سیاست در کانادا

کانادا یک دموکراسی پارلمانی، یک سلطنت مشروطه و یک فدراسیون است. شهروندان نمایندگان را انتخاب می‌کنند، دولت‌ها باید حمایت سیاسی را حفظ کنند و قواعد قانون اساسی نحوه استفاده از اختیار عمومی را محدود می‌کنند. تاج‌وتخت (Crown) منبع رسمی اقتدار اجرایی است. پادشاه در سطح فدرال نماینده‌ای به نام فرماندار کل (governor general) دارد و در هر استان نیز معاون فرماندار (lieutenant governor) نماینده اوست؛ بااین‌حال، رهبران منتخب معمولاً بر اساس عرف‌های قانون اساسی دولت را هدایت می‌کنند. پارلمان فدرال از تاج‌وتخت، مجلس عوام (House of Commons) و سنا (Senate) تشکیل می‌شود. رأی‌دهندگان اعضای مجلس عوام را انتخاب می‌کنند، درحالی‌که سناتورها منصوب می‌شوند. قوانین پیشنهادی فدرال معمولاً باید از فرایند پارلمانی و تأیید سلطنتی عبور کنند. نخست‌وزیر دولت فدرال را رهبری می‌کند و معمولاً رهبری است که می‌تواند اعتماد مجلس عوام را به دست آورد. وزیران کابینه بر وزارتخانه‌های دولتی نظارت می‌کنند و در برابر پارلمان درباره کار خود پاسخ‌گو هستند. کانادا مسئولیت‌ها را میان سطوح مختلف حکومت تقسیم می‌کند. دولت فدرال حوزه‌های سراسری کشور را اداره می‌کند، استان‌ها و قلمروها بسیاری از خدمات عمومی مهم را مدیریت می‌کنند و شهرداری‌ها اختیارهایی را اعمال می‌کنند که قانون استانی یا قلمرویی به آن‌ها داده است. احزاب سیاسی نامزدها را سازمان‌دهی می‌کنند و برنامه‌های رقیب ارائه می‌دهند. یک حزب می‌تواند دولت اکثریت تشکیل دهد، یا بدون داشتن بیشتر کرسی‌های مجلس حکومت کند و برای ادامه دادن رأی‌های اعتماد و تصویب قوانین از احزاب دیگر حمایت بگیرد. احزاب مخالف دولت را پرسش‌گری می‌کنند، پیشنهادها را بررسی می‌کنند و گزینه‌های دیگری ارائه می‌دهند. کمیته‌های پارلمانی لوایح، هزینه‌ها و مسائل عمومی را بررسی می‌کنند، درحالی‌که دادگاه‌ها قانون اساسی و قوانین دیگر را به‌طور مستقل تفسیر می‌کنند. ملت‌های نخستین (First Nations)، اینویت (Inuit) و متیس (Métis) دارای حکومت‌ها، حقوق، معاهدات و روابط سیاسی خود هستند؛ این روابط را نمی‌توان به فدرالیسم عادی تقلیل داد. ترتیبات آن‌ها با یکدیگر متفاوت است و ممکن است شامل خودحکمرانی و فرایندهای ملت‌به‌ملت باشد. مردم با رأی دادن، تماس با نمایندگان، پیوستن به احزاب یا گروه‌های اجتماعی، امضای دادخواست‌ها، شرکت در نشست‌های عمومی و بیان مسالمت‌آمیز دیدگاه‌های خود بر سیاست کانادا اثر می‌گذارند. این مسیرها فرصت‌هایی برای مشارکت ایجاد می‌کنند، اما نفوذ افراد برابر نیست و تغییر سیاسی ممکن است کند باشد.