ভাৰতত নিয়োগকৰ্তা

ভাৰতত নিয়োগকৰ্তা হ’ল কৰ্মচাৰীক নিযুক্তি দি কামৰ নিৰ্দেশনা দিয়া ব্যক্তি বা সংস্থা। নিযুক্তি-পত্ৰ বা দৰমহাৰ নথিত থকা আইনী নামটো কৰ্মস্থলীত ব্যৱহৃত ব্ৰেণ্ডৰ নামৰ পৰা বেলেগ হ’ব পাৰে। নিয়োগকৰ্তাৰ ভিতৰত পৰিয়ালৰ দোকান আৰু খেতিপথাৰৰ পৰা কাৰখানা, প্ৰযুক্তি কোম্পানী, পেছাদাৰী কাৰ্যালয়, অলাভজনক সংস্থা আৰু ৰাজহুৱা প্ৰতিষ্ঠানলৈকে আছে। তেওঁলোকৰ আভ্যন্তৰীণ ব্যৱস্থা আনুষ্ঠানিকতা আৰু আকাৰ অনুসৰি বহুত বেলেগ হ’ব পাৰে। ঠিকাদাৰৰ জৰিয়তে শ্ৰমিক যোগান ধৰা ক্ষেত্ৰত “প্ৰধান নিয়োগকৰ্তা” (principal employer) এটা স্থানীয়ভাৱে ব্যৱহৃত শব্দ। এনে ব্যৱস্থাত শ্ৰমিকসকলে কোনে তেওঁলোকক নিয়োগ কৰিলে, কোনে তদাৰক কৰে আৰু কৰ্মস্থলীৰ কোনটো বিষয়ৰ বাবে কোনটো সংস্থা দায়ী সেয়া জনা উচিত। নিয়োগকৰ্তাৰ সাধাৰণ প্ৰক্ৰিয়াত পদ নিৰ্ধাৰণ, কৰ্মী নিযুক্তি, প্ৰাসংগিক নথি পৰীক্ষা, চৰ্তসমূহ লিখিতভাৱে দিয়া, কামত যোগদানৰ ব্যৱস্থা, উপস্থিতিৰ হিচাপ, মজুৰি বা দৰমহা দিয়া আৰু কৰ্মদক্ষতা পৰিচালনা অন্তৰ্ভুক্ত। ইয়াৰ লগতে ছুটী, অভিযোগ, সুৰক্ষা আৰু চাকৰি এৰাৰ বিষয়ো চম্ভালিব লাগে। স্পষ্ট নিয়োগকৰ্তাই পদ, তদাৰককাৰী, কৰ্মস্থলী, সময়সূচী, দৰমহাৰ গঠন, কৰ্তন, সুবিধা, পৰীক্ষামূলক সময় আৰু চাকৰি এৰাৰ চৰ্ত চিনাক্ত কৰে। তেওঁলোকে প্ৰশ্নৰ বাবে নিৰ্ভৰযোগ্য যোগাযোগৰ ব্যৱস্থা দিয়ে আৰু একে ধৰণে নথি ৰাখে। মানৱ সম্পদ বিভাগক সাধাৰণতে HR বুলি কোৱা হয়; ই নিযুক্তি, নীতি, দৰমহাৰ সমন্বয়, কৰ্মদক্ষতা আৰু কৰ্মচাৰীৰ উদ্বেগ পৰিচালনা কৰিব পাৰে। সৰু নিয়োগকৰ্তাই এই কামবোৰ পোনে পোনে মালিক, পৰিচালক বা হিচাপৰক্ষকক দিব পাৰে। নিয়োগকৰ্তাই কৰ্মস্থলীৰ বিপদসমূহ পৰিচালনা কৰিব লাগে আৰু প্ৰযোজ্য ব্যৱস্থাৰ ভিতৰত শ্ৰমিকৰ সৈতে ন্যায়সংগত আচৰণ কৰিব লাগে। ব্যৱহাৰিক দায়িত্বৰ ভিতৰত নিৰাপদ নিৰ্দেশনা, উপযুক্ত সঁজুলি, পেমেণ্টৰ নথি, অভিযোগ জনোৱাৰ ব্যৱস্থা আৰু হয়ৰানি বা বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে ব্যৱস্থা অন্তৰ্ভুক্ত। ভাল নিয়োগকৰ্তাই স্থিৰ আয়, প্ৰশিক্ষণ, পৰামৰ্শ-পত্ৰ আৰু কেৰিয়াৰত উন্নতিৰ সুযোগ দিব পাৰে। সাৱধান হ’বলগীয়া সংকেতৰ ভিতৰত ব্যাখ্যা নকৰা মাচুল দাবী, লুকুৱা চৰ্ত, মূল নথি নিজৰ হাতত ৰাখি নিদিয়া, অসুৰক্ষিত নিৰ্দেশনা, ভুৱা কোম্পানীৰ পৰিচয় বা বাৰে বাৰে দৰমহা নিদিয়া অন্তৰ্ভুক্ত।