भारतका भाषाहरू

भारतको एउटै राष्ट्रिय भाषा छैन। यसको संवैधानिक र प्रशासनिक प्रणालीले धेरै भाषा मान्यता दिन्छ, र राज्यहरूले आफ्ना जनसमुदाय र संस्थाअनुसार भाषा प्रयोग गर्छन्। हिन्दी विशेषगरी उत्तर र मध्य भारतका धेरै भागमा व्यापक रूपमा बोलिन्छ र यसको मानक लिखित रूप देवनागरीमा हुन्छ। धेरै भारतीयले हिन्दीलाई पहिलो वा रुचाइएको भाषाका रूपमा प्रयोग गर्दैनन्। उच्च शिक्षा, व्यवसाय, कानुन, प्रविधि, राष्ट्रिय सञ्चार र केही विद्यालयमा अंग्रेजी महत्त्वपूर्ण छ। पहुँच र आत्मविश्वास धेरै फरक हुन्छन्, त्यसैले अंग्रेजी जान्नुलाई बुद्धिमत्ता वा शिक्षासँग एउटै ठान्नु हुँदैन। प्रमुख क्षेत्रीय भाषामा बंगाली, मराठी, तेलुगु, तमिल, गुजराती, उर्दू, कन्नड, मलयालम, ओडिया, पञ्जाबी, आसामी र अन्य धेरै पर्छन्। प्रत्येक भाषाको आफ्नै साहित्य, सञ्चारमाध्यम, पहिचान र बोलिचालीका विविध रूप छन्। भारतमा देवनागरी, बंगाली-असामी, गुरुमुखी, गुजराती, ओडिया, तमिल, तेलुगु, कन्नड, मलयालम र फारसी-अरबी लिपिसहित धेरै लेखन प्रणाली प्रयोग हुन्छन्। भाषा र लिपि सम्बन्धित भए पनि एउटै कुरा होइनन्। बहुभाषी मानिसले एउटै कुराकानीमा भाषाहरू फेरबदल गर्न सक्छन्। यस्तो भाषा परिवर्तनले सहजता, सटीकता, पहिचान, शिष्टता वा कुनै समूहसँगको सम्बन्ध व्यक्त गर्न सक्छ। सम्बोधनका रूप र शिष्टताको तह महत्त्वपूर्ण हुन्छन्। सर्वनाम, नाताका शब्द, आदरसूचक शब्द, नाम र उपाधिले उमेर, सम्मान, आत्मीयता वा सामाजिक दूरी जनाउन सक्छन्। भाषाले अवसर र अपनत्व दिन सक्छ, तर मानिसलाई बाहिर पार्न पनि सक्छ। स्पष्ट सञ्चारका लागि सहज भाषा छान्नुहोस्, बुझाइ पुष्टि गर्नुहोस् र आवश्यक पर्दा अनुवादको व्यवस्था हुन दिनुहोस्।