ڀارت ۾ ٻولي

ڀارت جي ڪا هڪ قومي ٻولي ناهي. ان جو آئيني ۽ انتظامي نظام ڪيترين ٻولين کي تسليم ڪري ٿو، جڏهن ته رياستون پنهنجي آبادي ۽ ادارن لاءِ مناسب ٻوليون استعمال ڪن ٿيون. هندي وڏي پيماني تي ڳالهائي وڃي ٿي، خاص طور اتر ۽ وچ ڀارت جي گهڻي حصي ۾، ۽ ان جي معياري لکڻيءَ ۾ ديوناگري لپي استعمال ٿئي ٿي. ڪيترائي ڀارتي هندي کي پنهنجي پهرين يا پسنديده ٻولي طور استعمال نٿا ڪن. اعليٰ تعليم، واپار، قانون، ٽيڪنالاجي، قومي رابطي ۽ ڪجهه اسڪولن ۾ انگريزي اهم آهي. ان تائين رسائي ۽ ان ۾ اعتماد ۾ وڏو فرق آهي، تنهنڪري انگريزي ڄاڻ کي ذهانت يا تعليم سان هڪجهڙو نه سمجهڻ گهرجي. وڏين علائقائي ٻولين ۾ بنگالي، مراٺي، تيلگو، تامل، گجراتي، اردو، ڪنڙ، مليالم، اوڊيا، پنجابي، آسامي ۽ ٻيون ڪيتريون ٻوليون شامل آهن. هر ٻوليءَ جا پنهنجا ادب، ميڊيا، سڃاڻپون ۽ ڳالهائڻ جا نمونا آهن. ڀارت ۾ ڪيترائي لکڻ جا نظام استعمال ٿين ٿا، جن ۾ ديوناگري، بنگالي-آسامي، گرمکي، گجراتي، اوڊيا، تامل، تيلگو، ڪنڙ، مليالم ۽ فارسي-عربي لپيون شامل آهن. ٻولي ۽ لپي هڪ ٻئي سان لاڳاپيل آهن، پر هڪجهڙيون ناهن. گهڻ-ٻولي ڳالهائيندڙ ماڻهو گفتگو دوران ٻولي بدلائيندا رهن ٿا. اهڙي ٻولي مٽائڻ سان آساني، درستگي، سڃاڻپ، ادب يا ڪنهن گروهه سان تعلق ظاهر ٿي سگهي ٿو. خطاب جا طريقا ۽ ادب جا درجا اهم آهن. ضمير، مائٽيءَ جا لفظ، عزت وارا خطاب، نالا ۽ لقب عمر، احترام، محبت يا سماجي وٿي ظاهر ڪري سگهن ٿا. ٻولي موقعا ۽ پنهنجائپ پيدا ڪري سگهي ٿي، پر ماڻهن کي ٻاهر به رکي سگهي ٿي. صاف گفتگو لاءِ اهڙي ٻولي چونڊيو جيڪا آسانيءَ سان سمجهه ۾ اچي، سمجهه جي پڪ ڪريو ۽ ضرورت هجي ته ترجمي جي گنجائش ڏيو.