ভাৰতত ধৰ্ম

ভাৰতত ধৰ্ম বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ আৰু ইতিহাস তথা দৈনন্দিন জীৱনৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত। কোনোবাই ধৰ্মপ্ৰাণ, কিছু পৰিমাণে ধৰ্মৰ সৈতে জড়িত, ধৰ্মনিৰপেক্ষ বা এটাতকৈ অধিক সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হ’ব পাৰে। হিন্দু পৰম্পৰাত বহু দেৱতা, দৰ্শন, গ্ৰন্থ, গুৰু, আচাৰ আৰু আঞ্চলিক প্ৰথা আছে। পূজা উপাসনাৰ এটা সাধাৰণ ৰূপ; দৰ্শন বুলিলে বহল অৰ্থত দেৱতা বা পৱিত্ৰ ব্যক্তিক দেখা আৰু তেওঁৰ উপস্থিতিত থকাক বুজায়। ভাৰতৰ ইছলামত বিভিন্ন চুন্নী, ছিয়া, চুফী আৰু আন সম্প্ৰদায় আছে। মছজিদ, নামাজ, ৰোজা, দান, উৎসৱ আৰু স্থানীয় ৰীতি-নীতি মুছলমান জীৱনৰ অংশ। ভাৰতৰ কেইবাটাও অঞ্চলত খ্ৰীষ্টান সম্প্ৰদায়ৰ দীৰ্ঘ ইতিহাস আছে আৰু তেওঁলোক বহু ধৰ্মীয় শাখাৰ অন্তৰ্গত। গীৰ্জা, প্ৰাৰ্থনা, শিক্ষা, সেৱা আৰু সুকীয়া আঞ্চলিক ৰীতিয়ে তেওঁলোকৰ জীৱন গঢ়ে। শিখ ধৰ্মৰ আৰম্ভণি পঞ্জাৱত হৈছিল আৰু ইয়াৰ কেন্দ্ৰত আছে গুৰুসকলৰ শিক্ষা আৰু গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব। গুৰুদ্বাৰা উপাসনাৰ ঠাই; লংগৰ হৈছে সেৱা আৰু সমতাৰ প্ৰকাশ কৰা সম্প্ৰদায়ৰ ভোজ। বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু জৈন ধৰ্ম ভাৰতীয় উপমহাদেশত উদ্ভৱ হৈছিল আৰু আচৰণ, মুক্তি আৰু অহিংসাৰ বিষয়ে শিক্ষা গঢ়ি তুলিছিল। আধুনিক ভাৰততো এই ধৰ্মসমূহৰ প্ৰতিষ্ঠান আৰু সম্প্ৰদায় আছে। জনজাতীয়, খিলঞ্জীয়া, স্থানীয়, ইহুদী, জৰথুষ্ট্ৰী, বাহাই আৰু আন পৰম্পৰায়ো ভাৰতৰ ধৰ্মীয় পৰিৱেশত অৰিহণা যোগায়। ধৰ্মীয় শ্ৰেণী ভাষা, বংশ-পৰিচয়, অঞ্চল আৰু সম্প্ৰদায়ৰ পৰিচয়ৰ সৈতে মিলি যাব পাৰে। ভাৰতৰ সাংবিধানিক কাঠামোৱে ধৰ্মীয় স্বাধীনতা আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষ ৰাষ্ট্ৰক স্বীকৃতি দিয়ে। বাস্তৱত ধৰ্মীয় সহাৱস্থানত সহযোগিতা আৰু উমৈহতীয়া ৰীতিৰ লগতে মতবিৰোধ, বৈষম্য আৰু সংঘাতো থাকিব পাৰে।