ভাৰতত কলা

ভাৰতৰ কলা এটা শৈলী বা ইতিহাসৰ এটা ধাৰা নহয়। ইয়াৰ ভিতৰত অভিজাত, জনপ্ৰিয়, পৱিত্ৰ, ঘৰুৱা, জনজাতীয়, লোক, ধ্ৰুপদী, বাণিজ্যিক আৰু পৰীক্ষামূলক ৰূপ আছে। মন্দিৰ, স্তূপ, মছজিদ, সমাধি, দুৰ্গ, ৰাজপ্ৰাসাদ, ৰাজহুৱা ভৱন আৰু আধুনিক ঠাইত স্থাপত্য আৰু ভাস্কৰ্য দেখা যায়। সেইবোৰৰ নক্সাত পৃষ্ঠপোষক, প্ৰযুক্তি, বিশ্বাস আৰু আঞ্চলিক সামগ্ৰীৰ পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতিফলন ঘটে। চিত্ৰকলাৰ পৰম্পৰা দেৱালচিত্ৰ আৰু পাণ্ডুলিপিৰ চিত্ৰণৰ পৰা মোগল আৰু আঞ্চলিক ক্ষুদ্ৰচিত্ৰ, লোকচিত্ৰ, আধুনিক কলা আৰু ডিজিটেল সৃষ্টিলৈকে বিস্তৃত। ছবিয়ে কাহিনী, ভক্তি, মৰ্যাদা, প্ৰকৃতি, প্ৰতিবাদ বা ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতা লিপিবদ্ধ কৰিব পাৰে। দৈনন্দিন আৰু আনুষ্ঠানিক কলাৰ ভিতৰত ৰংগোলী আৰু ইয়াৰ সৈতে সম্পৰ্কিত মজিয়াৰ নক্সা, বস্ত্ৰ, মৃৎশিল্প, অলংকাৰ, কাঠৰ কাম, ধাতুৰ কাম, সূচীশিল্প আৰু পাচিবোৱা শিল্প আছে। এই প্ৰথাসমূহে প্ৰায়ে পৰিয়াল আৰু শিল্পী সম্প্ৰদায়ৰ মাজেৰে স্থানীয় জ্ঞান বহন কৰে। ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্য-পৰম্পৰাত গতি, তাল, মুদ্ৰা, অভিব্যক্তি, সাজ-পোছাক আৰু কাহিনী কোৱা একেলগ হয়। লোক আৰু সম্প্ৰদায়ভিত্তিক নৃত্যও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু প্ৰায়ে ঋতু, কাম, বিয়া বা উৎসৱৰ সৈতে জড়িত। সংগীতত হিন্দুস্তানী আৰু কৰ্ণাটকী ধ্ৰুপদী পদ্ধতিৰ লগতে ভক্তিমূলক, লোক, চলচ্চিত্ৰ, স্বতন্ত্ৰ আৰু জনপ্ৰিয় ধাৰা আছে। পৰিৱেশনত সাধাৰণতে নিয়মিত শিক্ষা, তাৎক্ষণিক সৃষ্টিৰ লগতে পাৰস্পৰিক সঁহাৰিও থাকে। নাট্য, পুতলা নাচ, কাহিনী কোৱা আৰু চিনেমাত দৃশ্য-নক্সা, সংগীত, ভাষা আৰু পৰিৱেশনা একেলগ হয়। ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ-সংস্কৃতি বহু ভাষা আৰু অঞ্চলত গঢ় লৈ উঠিছে; কেৱল হিন্দী ভাষাৰ চিনেমাতে সীমাবদ্ধ নহয়। সমসাময়িক শিল্পীয়ে পৰিচয়, পৰিৱেশ, প্ৰযুক্তি, বৈষম্য, স্মৃতি আৰু বিশ্বজীৱনৰ বিষয় লয়। ন্যায্য পাৰিশ্ৰমিক, সাংস্কৃতিক মালিকানা, সংৰক্ষণ আৰু প্ৰৱেশাধিকাৰৰ প্ৰশ্নই কলা সৃষ্টি আৰু ভাগ-বতৰা কৰাৰ ধৰণত প্ৰভাৱ পেলায়।