ڀارت ۾ بيروزگاري

ڀارت ۾ بيروزگاري جون ڪيتريون صورتون آهن. ڪنهن وٽ ڪم بلڪل نه هجي، تمام ٿورو يا بيقاعده ڪم هجي، يا پنهنجي مهارتن ۽ آمدنيءَ جي ضرورتن کان گهڻو هيٺ ڪم هجي. موسمي بيروزگاري انهن هنڌن تي عام آهي جتي ڪم جو دارومدار زراعت جي موسمن، سياحت، تعمير يا بدلجندڙ گهرج تي هجي. گهٽ روزگار جو مطلب آهي ته ماڻهو پنهنجي خواهش کان گهٽ ڪلاڪ ڪم ڪري يا پنهنجي سموري مهارت استعمال نه ڪري سگهي. لڪل بيروزگاري هڪ مقامي طور سڃاتل تصور آهي، جنهن جو ذڪر اڪثر زراعت ۽ خانداني ڪم بابت ٿيندو آهي. ان مان مراد اهڙيون حالتون آهن جتي ڪم ڪندي نظر ايندڙ ماڻهن جو انگ، ان ڪم جي پيداواري ضرورت کان وڌيڪ هجي. ڀارت هر نوڪري ڳوليندڙ کي ڍڪيندڙ هڪ عام بيروزگاري انشورنس نظام تي ڀروسو نٿو ڪري. ان جي بدران اهل مزدورن لاءِ روزگار سان ڳنڍيل ضابطا، عوامي روزگار جا پروگرام، رياستي اسڪيمون، مهارتن جا قدم ۽ گهريلو سهارو مدد ڏئي سگهن ٿا. روزگار مٽاسٽا مرڪز ۽ نيشنل ڪيريئر سروس (National Career Service) نوڪري ڳولڻ جي نظام جا سڃاتل حصا آهن. خانگي نوڪري پورٽل، ڀرتي ڪندڙ، ذاتي رابطا، ڪيمپس ڀرتي، واپاري رابطا ۽ سڌيون درخواستون به وڏي پيماني تي استعمال ٿين ٿيون. بيروزگاريءَ جو عملي دور ضروري رڪارڊ محفوظ ڪرڻ، گهر جي ضرورتن جو اندازو لڳائڻ، مناسب خدمتن ۾ رجسٽريشن، مهارتن کي بهتر ڪرڻ ۽ باقاعده درخواستون ڏيڻ سان شروع ٿئي ٿو. سٺا رڪارڊ ڳولا کي وڌيڪ ڌيان وارو بڻائين ٿا ۽ ڏيکارين ٿا ته ڪهڙو طريقو ڪم نٿو ڪري. بي روزگاري آمدني، اعتماد، روزاني معمول ۽ ڳالهين ۾ سوديبازيءَ جي طاقت گهٽائي سگهي ٿي. وسيلن جي اجازت هجي ته اهو تربيت، ٻئي هنڌ وڃڻ جي رٿابندي، پنهنجو ڪم شروع ڪرڻ جي تياري يا وڌندڙ پيشي ڏانهن وڃڻ لاءِ وقت به ڏئي سگهي ٿو. نااميدگيءَ واري نوڪري ڳولا دوران دوکو وڏو خطرو آهي. نوڪري ڳوليندڙن کي پڪ واري آڇ، بنا وضاحت فيس، ڳجهي ادائيگيءَ جي گهر يا مالڪ جي تصديق کان اڳ حساس معلومات گهرڻ تي سوال ڪرڻ گهرجن.