Jalma wawuh di Indonesia

Jalma wawuh ilaharna disebut kenalan dina basa Indonésia, ari perkenalan hartina prosés silihwanohkeun. Hubungan ieu biasana ngawengku silihwanoh jeung kontak anu someah tanpa kapercayaan atawa kawajiban sakumaha dina sosobatan deukeut. Silihwanoh mindeng lumangsung ngaliwatan hubungan sosial anu geus aya. Babaturan gawé, dulur, tatangga, babaturan sakelas, atawa anggota komunitas anu sarua bisa méré kontéks jeung ngajadikeun tepung munggaran leuwih merenah. Cara nyebut jalma kalayan sopan penting di awal. Bapak atawa Pak pikeun lalaki, Ibu atawa Bu pikeun awéwé, jeung Kak pikeun jalma anu dianggap rada leuwih kolot bisa dipaké, tapi kabiasaan lokal jeung karesep pribadi béda-béda. Patarosan hampang ngeunaan asal, pagawéan, kulawarga, kadaharan, atawa wewengkon lokal mindeng dipaké pikeun ngamimitian obrolan. Sababaraha patarosan bisa karasa pribadi keur urang luar, tapi jalma bisa waé ngajawab singget atawa ngalihkeun jejer. Ngaran, kalungguhan, jeung hubungan dina hiji kelompok bisa leuwih penting tibatan silih tukeur informasi kontak sacara resmi. Inget di mana patepung jeung nyapa deui engké bisa nguatkeun hubungan. Kontak digital ilahar sanggeus silihwanoh, tapi meunang nomer telepon atawa akun média sosial henteu otomatis ngajadikeun hubungan akrab. Idin, karusiahan, jeung waktu ngirim talatah anu merenah tetep penting. Kalakuan sopan anu leutik mantuan hubungan jeung jalma wawuh tumuwuh. Salam, talatah hatur nuhun, bubuka anu mangpaat, atawa ondangan anu merenah bisa némbongkeun yén anjeun bisa dipercaya tanpa nyieun kawajiban anu beurat. Kahaneutan dina hubungan sosial ulah disaruakeun jeung kapercayaan anu taya watesna. Informasi pribadi, duit, dokumén, kecap akses, jeung komitmen gedé kudu dijaga nepi ka jalma jeung maksudna bener-bener kaharti. Kabiasaan silihwanoh béda-béda di sakuliah Indonesia. Basa lokal, adat, agama, umur, budaya tempat gawe, jeung kaayaan kota atawa désa bisa mangaruhan cara silihwanoh jeung harepan masing-masing.