Kulawarga di Indonesia

Kecap basa Indonésia anu ilahar pikeun kulawarga nyaéta keluarga. Keluarga inti hartina kulawarga inti, sedengkeun keluarga besar hartina kulawarga gedé anu bisa ngawengku loba baraya di luar hiji rumah tangga. Kolot jeung baraya anu leuwih kolot mindeng dihormat sacara husus. Orang tua biasana hartina kolot sarta bisa ogé ngandung harti jalma anu leuwih senior, sedengkeun sebutan saperti Bapak, Ibu, Kak, jeung Adik mantuan némbongkeun kalungguhan sosial. Anggota kulawarga bisa silihrojong dina ngurus anak, ngurus lansia, atikan, kontak gawé, tempat cicing, atawa waragad darurat. Pangrojong ieu bisa méré rasa aman, tapi ogé bisa mawa harepan pikeun milu nyumbang jeung konsultasi. Kaputusan penting bisa dibahas jeung kolot atawa baraya senior. Nikah, pagawean, pindah tempat, jeung kawajiban ngurus bisa dianggap urusan kulawarga sanajan kaputusan pamungkas aya dina leungeun hiji jalma. Wangun rumah tangga rupa-rupa pisan. Jalma bisa hirup jeung kulawarga inti, kulawarga gedé, hiji kolot, baraya, atawa pangasuh pilihan; migrasi ogé bisa nyebarkeun hiji kulawarga ka sababaraha pulo atawa nagara. Agama jeung adat lokal bisa mangaruhan upacara, harepan ngeunaan warisan, kalungguhan génder, jeung kawajiban antargenerasi. Kabiasaan ieu henteu sarua di sakuliah Indonesia sarta kudu dipikanyaho tina kulawarga anu tangtu. Kunjungan jeung acara penting mantuan ngajaga beungkeutan kulawarga. Kawinan, kalahiran, perayaan agama, pamakaman, jeung mudik, nyaéta perjalanan mulang ka lembur sabudeureun poé libur penting, bisa ngahijikeun deui baraya. Paséa bisa diungkulan kalayan ati-ati pikeun ngajaga karukunan jeung martabat kulawarga. Obrolan pribadi, kokolot anu dipercaya, atawa jalma séjén anu dipihormat bisa mantuan ngabahas masalah anu hésé. Kasatiaan ka kulawarga henteu ngabenerkeun paksaan, kaputusan anu dipaksakeun, eksploitasi kauangan, atawa kekerasan. Kulawarga anu séhat méré rohangan pikeun kaamanan, idin, kamandirian anu luyu jeung umur, jeung béda pamadegan kalayan silihhormat.