هنر در ایران

هنر ایرانی در دربارهای سلطنتی، نهادهای مذهبی، کارگاه‌ها، روستاها، خانواده‌ها، مدرسه‌ها و کارگاه‌های هنری جدید شکل گرفته است. هنر هم بازتاب تاریخ است و هم بخشی زنده از زندگی روزمره. معماری یکی از آشکارترین جلوه‌های آن است. حیاط‌ها، باغ‌ها، گنبدها، طاق‌ها، بادگیرها، آجرکاری، آینه‌کاری، گچ‌بری و کاشی‌های رنگی در پاسخ به اقلیم، باور، زیبایی و نیازهای اجتماعی پدید آمده‌اند. خوشنویسی به زبان نوشتاری شکلی دیداری می‌دهد. خط فارسی و عربی در کتاب‌ها، ساختمان‌ها، نقاشی‌ها، گواهی‌نامه‌ها، تابلوها و طراحی معاصر دیده می‌شوند. نگارگری ایرانی با جزئیات ظریف، فضاهای لایه‌لایه، رنگ‌های غنی و موضوع‌های ادبی شناخته می‌شود. این هنر اغلب همراه نسخه‌های خطی بود، نه تصویری بزرگ و مستقل روی دیوار. هنر قالی و منسوجات کاربرد روزمره را با نقش‌های پیچیده درمی‌آمیزد. طرح‌ها ممکن است منطقه، کارگاه، ایل، سنت خانوادگی یا دوره هنری را نشان دهند. فلزکاری، سفالگری، منبت‌کاری، خاتم‌کاری، شیشه‌گری، گلدوزی و پارچه‌های چاپی از سنت‌های مهم صنایع دستی‌اند. این مهارت‌ها معمولاً با تمرین پیاپی زیر نظر استادکاران باتجربه آموخته می‌شوند. موسیقی شامل سنت‌های کلاسیکِ ردیف، موسیقی منطقه‌ای، اجراهای مذهبی، سبک‌های عامه‌پسند و آوازهای خانوادگی است. سازها، ریتم‌ها و شیوه‌های آواز در سراسر ایران تفاوت زیادی دارند. شعر و هنرهای دیداری اغلب به هم می‌رسند، زیرا داستان‌ها و بیت‌های مشهور الهام‌بخش تصویرها، اجراها و اشیای تزئینی هستند. درک معنا ممکن است به نمادهای آشنا از ادبیات یا دین وابسته باشد. هنر معاصر ایران شامل نقاشی، مجسمه‌سازی، طراحی گرافیک، عکاسی، چیدمان، پویانمایی، تئاتر و سینمای شناخته‌شده در سطح بین‌المللی است. هنرمندان ممکن است زندگی خانوادگی، خاطره، هویت، محدودیت‌های اجتماعی، طنز یا تلاش روزمره برای بقا را بررسی کنند. آزادی هنری و دسترسی به مخاطبان ممکن است به‌سبب نهادها، انتظارات اجتماعی، هزینه و مقررات محدود شود. با این حال، هنرمندان از راه آموزش، همکاری، فضاهای خصوصی، نهادهای عمومی و قالب‌های دیجیتال فرصت‌هایی پیدا می‌کنند.