ايران ۾ گڏجي رهڻ

ايران ۾ روزمره جي گڏيل زندگي خاندانن، اپارٽمينٽ جي عمارتن، پاڙن، اسڪولن، ڪم جي جاين، بازارن ۽ مذهبي يا شهري برادرين ۾ گذري ٿي. هر ماحول ۾ رسم ۽ رواج جو پنهنجو درجو هوندو آهي. خانداني لاڳاپن جا ڄار اڪثر سار سنڀال، رهائش ۾ مدد، سڃاڻپون ڪرائڻ، پئسا، صلاح ۽ جذباتي سهارو ڏين ٿا. انهن فائدن سان گڏ وفاداري، ملاقاتن، شادي يا ذاتي فيصلن بابت اميدون به ٿي سگهن ٿيون. احترام عام طور سلام ڪرڻ، خطاب جا مناسب لفظ چوڻ، ويهڻ جي جاءِ پيش ڪرڻ، مهمانن کي پهرين کاڌو ڏيڻ ۽ وڏن ڏانهن ڌيان ڏيڻ سان ظاهر ڪيو ويندو آهي. ويجهن خاندانن ۾ به ننڍا ماڻهو وڏن سان وڌيڪ رسمي انداز ۾ ڳالهائي سگهن ٿا. تعارف (taarof) پيشڪش، درخواست، دعوت ۽ سماجي حيثيت سان لاڳاپيل ڳالهه ٻولهه کي سنڀالڻ ۾ مدد ڪري ٿو. ڇو ته شائسته لفظن مان هميشه عملي ارادو سڌيءَ طرح ظاهر نٿو ٿئي، تنهنڪري سڪون سان پڪ ڪرڻ فائديمند آهي. پاڙيسري کاڌو ونڊي سگهن ٿا، ٻارن جو خيال رکي سگهن ٿا، پارسل وٺي سگهن ٿا يا بيماري ۽ هنگامي حالتن ۾ مدد ڪري سگهن ٿا. اپارٽمينٽ ۾ رهڻ لاءِ شور، گڏيل داخلا، پارڪنگ، ڪچري ۽ عمارت جي خرچن جو به خيال رکڻو پوي ٿو. دوستيون ويجهيون ۽ خاندان جهڙيون ٿي سگهن ٿيون. ڀروسو اڪثر بار بار ملڻ، گڏجي ماني کائڻ، هڪ ٻئي جي مدد ڪرڻ ۽ اڳ ۾ قائم لاڳاپن وسيلي سڃاڻپ ٿيڻ سان وڌي ٿو. لباس، جسماني ڇهاءَ، فوٽو ڪڍڻ ۽ مختلف جنسن جي ماڻهن جي پاڻ ۾ لاڳاپن بابت عوامي اميدون ذاتي پسند کان مختلف ٿي سگهن ٿيون. انهن اميدن کي سمجهڻ يا انهن تي عمل ڪرڻ بابت ماڻهن جا رويا هڪجهڙا ناهن. ايران ۾ ڪيترائي نسلي، لساني، مذهبي ۽ علائقائي گروهه رهن ٿا. تجسس ۽ سڀني لاءِ برابر احترام سان گڏجي پرامن رهڻ کي هٿي ملي ٿي، جڏهن ته ٺهيل ٺڪيل خيال ۽ اڻبرابري وارو ورتاءُ نقصان پهچائي سگهن ٿا. اختلاف کي عزت ۽ لاڳاپا برقرار رکڻ لاءِ شروع ۾ اڪثر اڻسڌيءَ طرح نبيريو ويندو آهي. ذاتي ڳالهه ٻولهه، ڀروسي واري وچ واري شخص جي مدد يا عملي سمجهوتو عوامي تڪرار کان وڌيڪ ڪارائتو ٿي سگهي ٿو. سٺي گڏيل زندگيءَ لاءِ هر عقيدي تي متفق ٿيڻ ضروري ناهي. ان لاءِ واضح حدون، رضامندي، انصاف، ڀروسي جوڳو هجڻ ۽ ٻئي ماڻهوءَ جي ذاتي ڄاڻ جي حفاظت ضروري آهي.