ايران جون روايتون

ايراني روايتون قديم موسمي ريتن، اسلامي موقعن، علائقائي ثقافتن ۽ خانداني عادتن مان جڙيل آهن. انهن جي معنيٰ اڪثر گڏ ٿيڻ، ياد ڪرڻ، کاڌو ونڊڻ ۽ لاڳاپا نوان ڪرڻ ۾ هوندي آهي. نوروز بهار جي شروعات تي ايراني نئون سال آهي. خاندان عام طور گهر صاف ڪن ٿا، نوان ڪپڙا يا تحفا تيار ڪن ٿا، مائٽن سان ملن ٿا ۽ علامتي شين سان هفت‌سين جي ميز سجايو ٿا. چهارشنبه سوري نوروز کان اڳ ملهائي ويندي آهي. باهه، روشني، شور ۽ گڏجاڻيون ڪمزوريءَ کي پوئتي ڇڏڻ ۽ نئين توانائيءَ جي آجيان جي علامت آهن، جيتوڻيڪ هنڌن موجب ريتون مختلف آهن. نوروز جي ڏينهن ۾ وڏن مائٽن سان ملاقاتون شامل آهن ۽ پڄاڻي سيزده بدر تي ٿئي ٿي، جڏهن ڪيترائي خاندان ٻاهر وقت گذارين ٿا. کاڌا، رانديون ۽ پڪنڪ ان کي سماجي موقعو بڻائين ٿا. يلدا جي رات سال جي سڀ کان ڊگهي رات آهي. خاندان گڏ رهي، ميوا ۽ ميواٽا کائي، شاعري پڙهي، ڪهاڻيون ٻڌائي ۽ ڏينهن جي روشني وڌڻ جي واپسي ملهائي سگهن ٿا. مذهبي روايتون اسلامي قمري ڪئلينڊر موجب هلن ٿيون. رمضان جا کاڌا، عيد جون تقريبون، مزارن جا دورا، محرم جو سوڳ ۽ خيرات طور کاڌو ورهائڻ ڪيترن گهرن لاءِ اهم آهن. شاديءَ ۾ رشتو ڳولڻ يا تعارف، مڱڻي جون ريتون، sofreh-ye aghd نالي شاديءَ جي ميز، موسيقي، تحفا ۽ وڏي خانداني تقريب شامل ٿي سگهن ٿا. صحيح ترتيب خاندان، علائقي، عقيدي ۽ بجيٽ تي دارومدار رکي ٿي. ڄمڻ، نالو رکڻ، مهمان نوازي، سوڳ ۽ يادگيريءَ جا به مقامي رواج آهن. خوشيءَ ۽ ڏکي وقت ٻنهي ۾ کاڌو ۽ ملاقاتون عملي سهارو ڏين ٿيون. علائقائي روايتن ۾ مخصوص لباس، ناچ، موسيقي، کاڌا، هنر، زرعي ميلا ۽ زباني ڪهاڻيون شامل آهن. اهي ريتون ملڪ گير جشنن جيتريون اهم ٿي سگهن ٿيون. روايتون پڪا ضابطا ناهن. ماڻهو پنهنجن قدرن ۽ حالتن موجب انهن کي سادو ڪن ٿا، گڏ ملائين ٿا، نئين معنيٰ ڏين ٿا يا ڇڏي ڏين ٿا.