قانون مهاجرت در ایران

چارچوب مهاجرت ایران میان اجازه ورود، اقامت قانونی، مجوز اشتغال و تابعیت تفاوت می‌گذارد. اجازه ورود یا اقامت به‌تنهایی به معنای اجازه کار نیست. مسافران خارجی معمولاً برای هدف سفر خود به ویزا یا مبنای درست ورود نیاز دارند. گردشگری، تحصیل، اشتغال، زندگی خانوادگی، فعالیت تجاری و وظایف رسمی ممکن است به مدارک و مراجع مسئول متفاوتی نیاز داشته باشند. اقامت طولانی‌تر ممکن است به ثبت اقامت یا پروانه اقامت نیاز داشته باشد. متقاضی ممکن است به مدارک هویتی، اسناد سفر، نشانی در ایران، عکس و مدرکی برای تأیید هدف اقامت نیاز داشته باشد. اتباع خارجی که قصد اشتغال دارند، معمولاً علاوه بر وضعیت مهاجرتی قانونی به مجوز کار جداگانه نیاز دارند. کارفرمای احتمالی اغلب نقش مهمی دارد و کار باید با مبنای تأییدشده مطابقت داشته باشد. دانشجویان معمولاً به پذیرش از مؤسسه‌ای معتبر و مدارک مهاجرتی درست نیاز دارند. نباید فرض کرد ثبت‌نام آموزشی به‌تنهایی حق اشتغال یا اقامت دائم ایجاد می‌کند. پیوندهای خانوادگی ممکن است بر مسائل اقامت یا تابعیت اثر بگذارند، اما ازدواج برای همه همسران یا کودکان نتیجه خودکار یکسانی ندارد. مقررات تابعیت ایران بسته به نسب و شرایط فرد تفاوت‌هایی دارند. مراجع ممکن است هنگام صدور، تمدید، تغییر یا استفاده از مجوزها برای خروج، رعایت مقررات را بررسی کنند. اقامت بیش از مدت مجاز، اشتغال بدون مجوز، مدارک جعلی یا فعالیت خارج از هدف مجاز می‌توانند مشکلات حقوقی جدی ایجاد کنند. مراحل مهاجرت با سوابق رسمی و اغلب مدارک فارسی‌زبان سروکار دارند. چون وضعیت مهاجرتی ممکن است بر مسکن، کار، تحصیل، بانکداری و سفر اثر بگذارد، متقاضیان باید پیش از گرفتن تصمیم‌های مهم ابهام‌ها را برطرف کنند.