ايران ۾ زندگيءَ جا مرحلا

ايران ۾ زندگيءَ جا مرحلا ذاتي واڌ ويجهه ۽ خانداني لاڳاپن ٻنهي جي حوالي سان سمجهيا وڃن ٿا. ڪنهن ماڻهوءَ جا فيصلا ماءُ پيءُ، ڀائرن ڀينرن، ڏاڏن نانن ۽ وسيع ڪٽنب تي اثر وجهي سگهن ٿا. ڄمڻ تي عام طور ڪٽنب ملڻ ايندو آهي، تحفا ڏيندو آهي ۽ مذهبي يا مقامي ريتون ادا ٿينديون آهن. نالو رکڻ جون ريتون مختلف آهن؛ ماءُ پيءُ فارسي، اسلامي، علائقائي يا خانداني نالو چونڊي سگهن ٿا. ٻالڪپڻ عام طور گهر، اسڪول، راند ۽ مائٽن سان ويجهي رابطي جي چوڌاري گذري ٿو. ماءُ پيءُ، استادن ۽ وڏن جو احترام عام طور سيکاريو ويندو آهي. اسڪول جي تعليم آزاديءَ ڏانهن اهم قدم آهي. تعليمي ڪاميابيءَ کي اڪثر وڏي اهميت ڏني ويندي آهي، جيتوڻيڪ نوجوانن جا موقعا ۽ مقصد گهڻو مختلف ٿين ٿا. جوانيءَ ۾ ذميواريون وڌي سگهن ٿيون ۽ ورتاءَ بابت اميدون وڌيڪ سخت ٿي سگهن ٿيون. نوجوان دوستن، تعليم، ميڊيا، ايمان، ٻولي ۽ علائقائي ثقافت وسيلي پنهنجي سڃاڻپ به جوڙين ٿا. بالغ عمر جي شروعات ۾ اعليٰ تعليم، روزگار، اهل مردن لاءِ فوجي خدمت، شادي ۽ رهائش بابت فيصلا ٿي سگهن ٿا. ڪٽنب جي صلاح يا منظوري اهم ٿي سگهي ٿي، پر ان جي شموليت جي حد مختلف هوندي آهي. ڪيترن ماڻهن لاءِ شادي سماجي زندگيءَ جي اهم تبديلي آهي. تعارف، شاديءَ کان اڳ واقفيت، مڱڻو، نڪاح نامو ۽ شاديءَ جون تقريبون خانداني ريتن، مذهبي عنصرن ۽ ذاتي پسند کي گڏ ڪري سگهن ٿيون. والدين ٿيڻ سان نسلن جا لاڳاپا مضبوط ٿي سگهن ٿا، ڇاڪاڻ⁠تہ ڏاڏا نانا ۽ ٻيا مائٽ سنڀال ۾ مدد ڪندا آهن. بالغ اولاد به پوڙهن ماءُ پيءُ جي مدد ڪرڻ کي پنهنجو اهم فرض سمجهي سگهي ٿو. وڏي عمر ۾ احترام ۽ خانداني اختيار ملي سگهي ٿو، پر صحت، آمدني، رهائش يا سار سنڀال جون ضرورتون به پيدا ٿي سگهن ٿيون. مدد ۾ ڪٽنب، برادريءَ جا حلقا ۽ رسمي خدمتون سڀ شامل ٿي سگهن ٿا. ايراني زندگيءَ جو هڪ ئي رستو ناهي. ڪي ماڻهو دير سان شادي ڪن ٿا يا بلڪل نٿا ڪن، اڪيلا رهن ٿا، لڏپلاڻ ڪن ٿا، پيشو بدلائين ٿا يا روايتي اميدن کان مختلف نموني سار سنڀال جو بندوبست ڪن ٿا.