Le tradission an Itàlia

Le tradission italian-e a son creà e mantenùe a pi livel. Na festa nassionaj, un piat regional, na procession ëd sità e ël pranse ëd domenica d’un-a famija a peulo esse tut tradission, ma con sens diferent. Tante sità a festejo un-a festa patronale (festa patronale). Ël programa a peul combiné funsion religiose, procession, mùsica, mangé, marcà, gieugh o fòch artificial segon l’usan-a local. Ij eveniment stagionaj a includo le tradission ëd Natal e Pasqua, ij festegiament ëd Carnevale, le feste d’istà, le atività ëd racòlta e le giornà commemorative. Mangiative, simbol e date a vario da zona a zona. Na sagra (sagra) a l’é d’abit na festa local coleghà a un mangé, a un prodot, a na stagion o a un tèma ëd comunità. A peul sostegn la vita social e l’identità local, anca se d’àutri eveniment a son influensà dal turism e dal commerci. Ferragosto a l’é coleghà a la mità d’agost e al temp liber ëd l’istà. Le famije e ij amis a peulo viagié, mangé ansem o passè temp fòra, mentr che ij travaj e le pratiche religiose individual a vario. Ij moment important ëd vita, coma nassite, diplòmi, matrimòni e funeal, a peulo comporté regaj, past, vistì o visite tradissional. Le famije a interpreto ste spetative an manere diferent, specialment tra generassion. Ij mesté tradissional, la mùsica, la danza, le stòrie e le recette a conservo la conossensa local. A resto vive con la pratica e l’insegnament, nen mach an mostra ant ij musei. Le tradission a peulo creé apartenença e continuità, ma a peulo ëdcò cangé o esclud. Le comunità a adat-o regolarment le usanse al cambiament ëd popolassion, valor, mod ëd travaj e risorse. Partecipé con respet a comensa imparand chi a organiz-a un’usan-a e che sens a l’ha localment. I visitator a dovrìo evité ëd traté le tradission sacre, private o dolorose coma intrateniment.